Kleurrijke personages, maar niet mijn schrijfstijl

Een van mijn beste vriendinnen is advocate en ik herinner mij nog levendig de verhalen van uit haar pro deo-tijd. Hoe pijnlijk ook, de absurde situaties waarin mensen soms verzeild geraken, waren echt wel hilarisch. Het idee van een Rotterdamse "Suits" sprak mij dus wel aan, maar ik vind de versie van "Pleite" niet echt flitsend of grappig. Het begint met de voorstelling van het hoofdpersonage Evert Matthijssen, zelf advocaat maar heeft geen hoge pet op van zijn collega's of van de stiel. Hij gebruikt zoveel moeilijke woorden, dat ik vrees voor het vervolg van het boek. Daarna moet hij een toespraak houden bij de uitvaart van zijn baas en mentor Gustavius Ter Dolen. Dit wordt uitgesmeerd over meer dan 10 pagina's... De zogenaamde wollige retoriek van Gustavius is duidelijk ook op de auteur overgeslagen. Nochtans hebben de cliënten in de rechtszaken van Evert wel wat te bieden: een lilliputter als speelbal wordt gebruikt bij dwerggooien, een man die geen alimentatie wil betalen aan zijn ex-vrouw wegens werkloos maar eigenlijk een SM-bedrijfje heeft, een stinkende huurder met een gigantisch grote hond die het leven zuur maken van de Marokkaanse huiseigenaar, ... Maar dit wordt op een zodanige langdradige manier omschreven en met gerechtelijke documenten gestoffeerd dat het grapje er al snel af is. Ik heb mij er door moeten worstelen en dat vind ik geen fijn gevoel.