Nieuw jaar, oud trauma

Henning gaat met zijn jonge gezin op vakantie naar Lanzarote. Het gezinsleven is hectisch en er is weinig tijd voor uitrusten voor hemzelf, alhoewel hij dit wel nodig heeft. Hij tracht zich te verzetten tegen zijn psychische klachten maar voelt zich daarin eenzaam en hij houdt de schijn op voor zijn omgeving. Hij onderneemt op deze vakantie een fietstocht naar een bergdorpje.

Het is niet bijzonder storend dat, alhoewel een beetje meer mist hieromheen wel aardig was geweest, je als lezer al vroeg in het verhaal aanvoelt dat de hoofdpersoon al eerder op het eiland is geweest en zelfs ontdekt wat er gebeurd is, dat is ten slotte niet het doel van het verhaal. Het gaat om de worsteling van de hoofdpersoon, hoe ga je om met (onbekend) trauma, in het heden en het verleden.

De kijk op de gebeurtenissen door de ogen van een kind en wat er op die momenten gebeurt is realistisch geschreven, beklemmend en ontroerend. Ook de gedachten die Henning als volwassene heeft en de innerlijke strijd die hij voert, de psychische klachten, de druk van het combineren van een relatie, gezinsleven en werk is herkenbaar hedendaags. De ergernis richting zijn babyboom schoonouders is haarscherp en lekker vilein.
In het algemeen weet Juli Zeh de sfeer van het eiland en de beschreven plekken en de personages beeldend te omschrijven. Voor mij, dankzij Hebban, een mooie kennismaking met deze schrijfster, die smaakt naar meer!