Rauw en oprechte mustread

Nadat John Pel in 2016 na 35 jaar bij de Amsterdamse politie te hebben gewerkt, last van PTSS kreeg, gaf zijn therapeut hem het advies om alles van zich af te schrijven. Omdat zijn zinnen voornamelijk met "ik" begonnen, riep hij de hulp van ghost-auteur Bert Muns (Cold Case Amsterdam en auteur van oa vrouwenfabriek en wurgkoord) in, met als resultaat 'sporen liegen niet'.

In dit openhartige boek geeft Pel een inkijkje in de ontwikkeling van de forensische onderzoekstechnieken en in de wereld die politie heet, waar helaas de bureaucratie en het haantjesgedrag nog altijd ruim vertegenwoordigd blijken te zijn.

Gedurende zijn loopbaan als Forensisch rechercheur heeft Pel zo'n 1500 doden onderzocht. Hij was o.m. betrokken bij het onderzoek van spraakmakende moorden op kopstukken van de onderwereld zoals Thomas vd Bijl en Willem Endstra, maar ook bij dat van Theo van Gogh, de Bijlmerramp en de schietpartij in winkelcentrum De Ridderhof in Alphen a/d Rijn.

De zaken die echter onder zijn huid kropen, zijn die waarbij kinderen betrokken waren én die van de MH17, waarvoor hij zelfs verschillende malen naar de Oekraïne afreisde.

Het boek is rauw, oprecht en wordt vanuit het perspectief van Pel zelf verteld, waarbij hij de minder mooie kanten van dit mooie politiewerk zeker niet schuwt. Hierbij wordt pijnlijk duidelijk dat de (top van de) Nederlandse politie nog een lange weg te gaan heeft in de zorg voor en waardering van het menselijk kapitaal.

Voorgelezen door Paul de Munnik die het boek prettig, maar bij tijd en wijle net even te kakkineus brengt om Pel met z'n Amsterdamse tongval voor 100% tot leven te laten komen.

Desalniettemin is 'sporen liegen niet' een mustread voor de liefhebbers van de boeken van Astrid Holleeder en Peter R de Vries. Een boek dat je in één keer uit wilt lezen en dat met een luistertijd van iets meer dan 8,5 uur eigenlijk veel te kort is.