Bordeauxrood

Wauw. Het boek sloeg ik gisteren dicht met die gedachte. Een prachtig boek. Een heftig boek. Een boek wat oh-zo-mooi is. Een boek wat mij altijd bij zal blijven.

Het verhaal is vanuit twee perspectieven geschreven: vanuit Michelle (moeder van Loes) en vanuit Loes. De hoofdstukken van Michelle nemen je mee naar haar jongere jaren. De hoofdstukken van Loes nemen je mee naar 2016, het moment waarop haar leven voor altijd zou veranderen. Ik vond de afwisseling tussen deze twee perspectieven echt prachtig om te lezen. Vanaf het eerste hoofdstuk, de eerste zin, werd ik al opgeslokt door het verhaal van Michelle. Een bijzonder verhaal met schrijnende momenten. Als klein meisje komt zij erachter dat haar leven niet is zoals zij het eigenlijk dacht te hebben. Dat zet op dat moment alles op zijn kop voor Michelle. Ze woont bij haar ouders en komt erachter dat er in San Francisco nog een tante woont. Middels brieven houden zij contact en zorgt Michelle uiteindelijk dat ze op bezoek kan. Daar vindt zij wat zij nodig heeft in het leven: liefde. Iets wat thuis weleens lijkt te ontbreken. Hetzelfde bijzondere en schrijnende ervaarde ik eigenlijk meteen ook bij het verhaal van Loes. Wie haar al wat langer volgt op Instagram weet eigenlijk al welk einde dit verhaal heeft. Op jonge leeftijd, als moeder van twee kleine kindjes, heeft zij dingen meegemaakt die je op die leeftijd niet hoort mee te maken. Zo mooi hoe die twee verhalen met elkaar verweven zijn.. gebonden tot één.

Wat ontzettend sterk is beschreven vind ik de liefde. De liefde is voelbaar door het gehele boek. Deze liefde voelde ik bij Michelle, maar ook zeker bij Loes. Persoonlijk vind ik liefde de basis voor alles waar je als persoon op voortbouwt en dat stukje kwam voor mij zeker goed uit de verf in dit boek. Aan alles is te merken dat liefde hun drijfveer is.

Het boek leest eigenlijk heel makkelijk, fijn en vlot ondanks de zware en beladen onderwerpen. Het bevat emoties. Heel veel emoties. Met allemaal de juiste kracht op het goede moment. Ik heb gehuild tijdens dit boek. Stiekem best wel veel. Zo was er een scene waarin ik huilde van verdriet, blijdschap en voelbare liefde tegelijk. Loes heeft dit allemaal zo beeldend op papier weten te zetten waardoor het leek alsof ik naast hen stond. De hoofdstukken waren afwisselend. De ene was wat langer waar de andere weer wat korter was.

Een rollercoaster aan emoties, honderden tranen die hebben gevloeid, een stukje herkenning wat deze ziekte met mensen doet, welke pijn het teweegbrengt (en tegelijkertijd hoe mooi liefde kan zijn) en zoveel meer. Lieve Loes, ik vind je echt zo’n sterke vrouw! Bedankt dat ik jullie verhaal mocht lezen. Of jij er nu wel of niet in gelooft: jouw moeder kijkt met trots toe.