Ooit in september

SHE DID IT AGAIN! Het is geen geheim dat ik groot liefhebber ben van de verhalen die Juliëtte met ons deelt. Eigenlijk ging ik er stiekem al vanuit dat dit ook bij dit boek het geval zou zijn. In de praktijk bleek dat ik twee pogingen nodig had. De eerste poging begon ik vol goede moed, maar enorm vermoeid waardoor ik echt heel weinig kon onthouden. De klik was er niet. Opnieuw. En dat bleek de beste keuze ooit. Het klikte!

Om te beginnen met de cover: ik vind eigenlijk dat een boek al (grotendeels) gemaakt wordt door de uitstraling die het heeft. De uitstraling van ‘Ooit in september’ vind ik prachtig. De verschillende tinten blauw op de cover in combinatie met een prachtig lettertype en de sterren. Vervolgens de binnenkant waar ook zoveel aandacht besteed is aan details. Dit boek is met liefde geschreven/gemaakt en dat zie je.

Zoals ik net al vertelde was de klik er bij de tweede poging wel. Voor mij de eerste keer dat ik boy meets boy verhaal las en ik wil meer! Juist omdat ik soms nog het idee heb dat er anno 2021 een, zoals ik vond dat @veroniquesboekenhoekje dat mooi omschreef “misschien het verkeerde woord, maar je snapt hopelijk hoe ik het bedoel”, taboe op lijkt te liggen. Daarin zoekt Emma Anna de randjes op om het bespreekbaar te maken en ik kan dat enorm waarderen. Waarom zou het verhaal van Oliver en Lou anders moeten zijn, moeilijker moeten zijn dan het verhaal tussen mij en mijn vriend? Waarom is dat extra laagje ‘wat zegt de buitenwereld hiervan’ nodig?

In het verhaal wordt het verhaal gevolgd van Oliver. Een jongen die al in de knoop zit met zichzelf; kampt met depressieve gevoelens, een zieke moeder en een vader die niet kan accepteren dat jongens ook op jongens kunnen vallen. Maar dan ontmoet hij Lou en staat zijn hele leven op zijn kop. Lou ondertussen vindt het ook lastig om zijn plekje in de wereld in te nemen. Wat wil hij nu werkelijk uit het leven halen? Wat wil hij bereiken? En tegen welke prijs?

Al snel blijkt dat, wanneer zij samen zijn, alles –al is het maar voor even- op de juiste plaats lijkt te vallen. Ze groeien naar elkaar toe, laten hun gevoelens toe en halen het beste in elkaar naar boven. Maar is dat genoeg wanneer je elkaars ‘voor-altijd’ lijkt te zijn? In het begin lijkt de relatie die zij opbouwen misschien wat snel te gaan, maar ik ben van mening dat dit echt mogelijk is als je vrede hebt met jezelf en de liefde voor de persoon waar je van houdt. Met alle obstakels en drempels die Oliver en Lou tegenkomen, lijkt deze relatie misschien niet sterk genoeg. Vervallen zij terug in oude patronen. Is dat de juiste manier als je jouw ‘happy end’ wil? Daar moet (hard) voor gewerkt worden. Het oplossen van problemen, open en eerlijk zijn naar elkaar en blijven vertrouwen op elkaar en op de relatie. De groei hiernaartoe vind ik ontzettend mooi uitgelicht in het verhaal. Het verhaal gaat veel verder dan een liefdesverhaal tussen twee jongens. Het gaat over jezelf accepteren, elkaar accepteren en het vinden van jouw plek in de wereld. Het vinden van jullie plek in de wereld.

Zoals altijd vind ik de schrijfstijl erg fijn en vlot lezen. Ondanks de struggles, moeilijke onderwerpen en de diepte die zij in gaat, leest het niet beladen en zwaar. En dat is de kracht van de schrijfster, zeker in dit boek, om het ‘taboe’ misschien eens te kunnen doorbreken. Emma Anna neemt je aan de hand mee in de zoektocht van Oliver en Lou. Een leuke toevoeging vond ik de chatberichten over en weer, met een vleugje humor waardoor het verhaal voor mij echt in balans bleef zodat het serieuze/zware niet de overhand kreeg.

Leef en laat leven. We zijn allemaal gelijk. Lieve Ollie en Lou, jullie verhaal stond in de sterren.