Zestien paarden

Via @little_book_addict werd ik benaderd om mee te doen aan de Instagramtour voor @harpercollins_holland waarbij het boek ‘Zestien paarden’ centraal staat. Gisteren deelde zij de flaptekst al met jullie. En eerlijk? Die klinkt toch gruwelijk voor een thriller! Al een tijd had ik geen thrillers meer gelezen -geen idee waarom- en door die flaptekst werd ik meteen getriggerd. JA, ik wilde meedoen.

De cover is geweldig. Hij heeft prachtige kleuren.. het landschap en het huis lijken de sfeer van het boek al een beetje weer te geven. Naast het lezen van de flaptekst, kwam het boek door middel van de cover al meer tot leven.

Het verhaal begint met de vondst van zestien paardenhoofden. Ze liggen in een cirkel en één oog is gericht naar de hemel. Rechercheur Alec Nichols wordt op de zaak gezet en krijgt hulp van forensisch dierenarts Cooper Allen. Aan hen de taak om deze zaak op te lossen. Echter in hun zoektocht komt er steeds meer aan het licht waardoor zij in een net met allerlei vreemde, andere zaken/misdaden vallen.

Dat klinkt toch als een perfecte mix voor een gruwelijke thriller. Helaas was dat voor mij niet het geval. Ik ga proberen dat goed voor jullie neer te zetten, maar vind dat lastig. Het was soms een beetje teveel van het goede. In het begin kwam ik niet lekker in het verhaal, want er waren teveel losse stukken omdat niet alles op dat moment te plaatsen is. Er waren details. Veel details wat het verhaal niet altijd ten goede leek te doen. Lugubere details over bijv. dierenmishandeling.
De personages hadden snelle afwisselingen waardoor ik weleens vergat over wie ik op dat moment aan het lezen was (voornamelijk bij-personages). Ook elk personage bleek wel iets geks over zich te hebben waardoor zij vaag bleven. Ik kwam niet altijd dichterbij ondanks dat ik dat wel heel graag had gewild.

En toch.. toch bleef ik doorlezen. Want ondanks de minpunten (voor mij) had het boek wel het effect op mij om door te blijven gaan. Raadselachtig. Er komen soms korte fragmenten voorbij; gedichten, dialogen, versjes.. dit zorgt voor die doorlees-trigger. Daar ligt, in mijn ogen, de kracht van de schrijver. Ik moest en zou die antwoorden krijgen! Toch bleven sommige vragen onbeantwoord. Of is het meer een onvoldaan gevoel? Ondanks dat de schrijfstijl soms wat te gedetailleerd is, leest het op een bepaalde manier toch heel vlot. Het zijn korte hoofdstukken waarin wel meerdere keren gewisseld kon worden van personage. Toch zat ik na de eerste 100 pagina’s meer in het verhaal waardoor ik dat beter van mij af kon zetten. Misschien met de hoop dat alles in een later stadium bij elkaar zou komen.

Toch was er na 400 pagina’s niet het spetterende einde waar ik op gehoopt had. Jammer! Want het is zeker geen slecht boek. Persoonlijk heb ik dubbele gevoelens bij dit boek. Daarom vond ik het schrijven van deze recensie best lastig. Om het duidelijk weg te zetten waarom. Zelfs dat bleek lastig omdat ik mijn vinger niet overal op kon leggen. Door de vlotte schrijfstijl en het raadselachtige waardoor ik wilde blijven lezen, krijgt het boek van mij 3 sterren.

Bedankt Harper Collins voor dit recensie-exemplaar!