Tot onze wegen scheiden

Wat een sterk verhaal heeft Emma Anna weer neergezet. Prachtig! Zij is één van mijn favoriete ontdekkingen dit jaar met verhalen die zo dichtbij kunnen komen.

Naar Roosendaal: voor mij was deze setting extra tof! Het is namelijk zo’n 25 min rijden vanuit mijn woonplaats en er zit daadwerkelijk een fantastisch Grieks restaurant. Zonder Belen, dat dan helaas weer wel. Hierdoor sprak dit helemaal tot mijn verbeelding en kwam het nog meer tot leven in mijn hoofd.

Middelburg, Zeeland. Mijn geboorteprovincie. Religie. Wat heeft de schrijfster de spijker op zijn kop geslagen. Zelf ben ik ook christelijk opgevoed in een hele andere –lichte- gradatie dan Ada weliswaar (bv. in onze kerk mogen vrouwen met broeken aan naar kerk) en ging het bij ons thuis niet verder dan bidden, danken en naar de kerk gaan. Maar ik herkende de twijfels, de onzekerheid en de vragen van Ada en dat allemaal, maakt je inderdaad geen slecht persoon! Ik hoorde en ik zag Ada, maar vooral voelde ik Ada opgroeien als sterk persoon. Dit ging langzaam en met vallen en opstaan. Uiteindelijk werd ze haar eigen Ada met besef dat er een wereld is waarin zij haar Ada kon zijn, zonder strikte regels die opgelegd waren vanuit het geloof, met haar eigen interpretatie. De dingen die Ada mee heeft gemaakt – iets met haar man- gebeuren. Meer dan iemand misschien denkt, het een nog zieker dan het andere. Mijn basisschool was de christelijke basisschool met een mengelmoes tussen mensen die niet zo strenggelovig waren (zoals het gezin waar ik vandaan kwam) tot heel strenggelovig. Jaren later heb ik dingen gehoord uit één van deze strenggelovige gezinnen die niet voor herhaling vatbaar zijn. De schrijfster geeft hier een kijkje in het onbekende wat veel van deze gezinnen dan ook verbergen voor de buitenwereld onder het mom dat niemand dit mag weten en het moeilijk is om los te komen als slachtoffer.

Gelukkig is dit Ada wel gelukt en dat heeft ze niet alleen gedaan. Zoals altijd stond er weer een fantastische man, nouja, jonge man naast haar. Ook Belen heeft mijn hart gestolen. Hij heeft ervoor gezorgd dat de echte Ada ontstaat. Al die tijd bleef hij in haar geloven, haar steunen en helpen wanneer het nodig was. Terwijl hij zelf ook dagelijks aan het struggelen was met zijn eigen leven en de dingen die hij heeft meegemaakt. Iedereen verdient een Belen in zijn of haar leven, iemand die je nergens toe verplicht, maar juist een extra zetje geeft in de richting waar je heen gaat of wil gaan.

De schrijfstijl leest erg fijn en vlot. Ze heeft een magische manier van woorden op papier zetten waardoor het helemaal niet lijkt alsof je honderden pagina’s aan het lezen bent. Tijdens de eerste bladzijde zat ik helemaal in het verhaal en moest weten hoe het verhaal van Ada zou aflopen. Het is iets serieus wat er qua verhaal neergezet is, maar met af en toe een vleugje humor werd het niet allemaal zo beladen. Ondanks dat je vanaf het begin al weet (of in elk geval enorm hoopt) dat dit goed afloopt, voelde ik op sommige momenten toch ook echt spanning.

Jij bent baas over wie je bent. Blijf bij jezelf!