Het is een liefdesverhaal, en het is er geen

‘Dit is het verhaal van twee mensen. Dit is een liefdesverhaal. En het is er geen.’

Het verhaal gaat over Anna en Leonard. Hun liefde voor elkaar. Hun onzekerheden. Hun verdriet. Heel voorzichtig lees je in korte hoofdstukken hun verhaal. En inderdaad, het is een liefdesverhaal. En het is er geen.

Ik moest wennen aan de schrijfstijl van dit boek. Het is net even anders dan ik gewend ben. En toch slaagt Zita Theunynck erin dat ik wil blijven door lezen. In het eerste deel lees je vanuit Leonard, alsof hij zijn verhaal rechtstreeks aan je toevertrouwt. Je voelt zijn verwarring, zijn verlangen, en je vraagt je af: waarom is Anna zo afstandelijk? Pas in het laatste deel lees je Anna’s perspectief en dan valt alles op zijn plaats. Wat afstandelijk voelt, is kwetsbaarheid.

Het is een verhaal waar je de tijd voor moet nemen. Geen verhaal zoals alle anderen. Het herinnert je eraan hoe belangrijk het is om de mensen van wie je houdt dat ook écht te laten weten, vandaag, niet morgen. Want ‘te laat’ komt sneller dan je denkt.