Een rauw en eerlijk beeld van mantelzorg, familiegeheimen en onverwerkt verdriet

Josha Zwaan staat bekend om haar prachtige, beeldende schrijfstijl waarin ze telkens een thema verdiept. Daar sluit ik me volledig bij aan. Wilgenkind is een ontroerende en aangrijpende roman over onder andere mantelzorg, maar het is zóveel meer dan dat.

De band tussen Hannah en haar vader is niet hecht. Wanneer zij hoort dat haar vader ernstig ziek is, wordt ze, met enige tegenzin, zijn mantelzorger. In de dertien weken waarin Hannah voor haar vader zorgt, ontstaat er langzaam een voorzichtige toenadering. Ondanks hun moeizame relatie weet zij zijn laatste levensfase toch draaglijker te maken.

Wilgenkind wisselt tussen twee tijdlijnen: het heden, waarin Hannah voor haar zieke vader zorgt, en het verleden, waarin herinneringen aan haar moeder, haar jeugd en haar vader naar boven komen. De twee verhaallijnen zijn goed te volgen en mooi met elkaar verweven. Samen met Hannah duik je steeds dieper in haar verleden en ga je begrijpen waar haar weerzin vandaan komt. Juist daarom vind ik het heel mooi dat ze er toch voor kiest om in deze laatste fase voor haar vader te zorgen.

Dit is geen sentimenteel verhaal waarin personages elkaar aan het einde in de armen vallen. In plaats daarvan schetst Josha Zwaan een rauw en eerlijk beeld van mantelzorg, familiegeheimen en onverwerkt verdriet.

Ik ben geraakt door dit verhaal en ben heel benieuwd naar de andere romans van Josha Zwaan.

Dit boek hebben wij gewonnen bij New Book Collective, nogmaals bedankt!