Mooie herinneringen.

Wat een mooi boek.
Ik geef toe dat ik een stevige boon heb voor de zee. Mijn mooiste herinneringen uit mijn kindertijd spelen zich allemaal af aan zee.
Bij Eric De Kuyper is dat ook zo.
Het is geen nostalgisch boek (want nostalgie betekent toch altijd een beetje tristesse.)
We volgen een jonge jongen, “hij”, Eric.
Het huis in Oostende, waar het vol van leven is. Een hele hoop neefjes en nichtjes brengen er hun zomer door.
De lange dagen zijn meestal helemaal gevuld met spelen.
Zelfs de obligate, commerciële, strandspelen worden uitgebreid besproken.
Zo herkenbaar, al gaat dit boek over “net na de oorlog”, een ietsje vroeger dan mijn kindertijd.
Maar de zee is de zee.
Helaas, altijd hangt er voor Eric, op de achtergrond, de dreiging van het einde van de zomervakantie.
Als de jongen elk jaar in september een opstel moet schrijven, met als titel “Mijn vakantie”, zit hij steevast te zuchten en te kreunen boven het witte blad.
“Niets beantwoordde aan de eisen en de verwachtingen van de schoolmeester.
… Hoe moest hij uitleggen dat de zomer aan zee geen vakantie was, maar het gewone leven. Dat het naar school gaan hem daarentegen een onverdraaglijke onderbreking en verstoring van dat leven leek.Ten einde raad verzon hij maar iets, over een ijsje of zo, dat hij gegeten had. Maar fictie lag hem niet...”