Een echte klassieker.

Wat een mooie en bewogen geschiedenis, daar bij die molen.
Dit boek is zo heerlijk 19e eeuws, met een chronologisch verteld verhaal, prachtig uitgediepte karakters, een lach en een traan, en geweldige beschrijvingen van de natuur en de hele omgeving.
We volgen het hoofdpersonage, Maggie, van haar 9e tot haar pakweg 24e.
Maggie is een pientere meid, maar heeft veel minder toekomstmogelijkheden dan haar broer Tom, gewoon omdat ze nu eenmaal een meisje is.
George Elliot geeft hier duidelijk kritiek op de erg patriarchale maatschappij van de 19e eeuw.
Maar de tantes van Maggie hebben toch wel heel wat invloed op het reilen en zeilen van de familie. En het oordeel van de goegemeente in zo'n dorp is wel degelijk het oordeel van het vrouwelijke deel van de bevolking, daar kan zelfs een dominee niet tegen op.
De beschrijving van elke keer weer het oordeel van tante Glegg vond ik erg grappig. (en ook wel een beetje herkenbaar. Bemoeienissen van tantes zijn geen exclusief 19e-eeuws gegeven.)
Wat ook leuk is, zijn de titels boven de hoofdstukken, die altijd al een tipje van de sluier oplichten over wat er gaat volgen:
bv. :
–1. Waarin we horen wat meneer Tulliver van de molen van Dorlcote besloten heeft over Tom.
– Bij mevrouw en meneer Glegg thuis.
– Waarin afgerekend wordt met het volksgeloof dat het geven van een zakmes ongeluk brengt.
– In de Rode Diepten.
– De betovering lijkt verbroken.
– Maggie en Lucy.
Enz.