Vlucht uit nazi-Duitsland.

Remarque is bekend door het boek “Van het westelijk front geen nieuws”, een zeer goed boek.
Van “De nacht in Lissabon” had ik dus veel verwacht, mede doordat veel lezers ook aan deze roman vijf sterren geven.
Wel, ik vond dit boek helemaal niet zo bijzonder.
Het uitgangspunt is goed gevonden, natuurlijk.
Een Duitse vluchteling staat op een avond in Lissabon wanhopig te staren naar het laatste schip dat hem naar Amerika en naar de vrijheid zou kunnen brengen. Maar hij heeft geen ticket en geen geld.
Enfin, de korte inhoud kan je overal lezen.

Ik vond het begin van het boek wel goed en spannend, maar het verhaal van Schwarz is veel te lang. Het blijft maar duren en duren. Hij heeft er inderdaad de hele nacht voor nodig om dat te vertellen.
Een vreemde liefdesgeschiedenis, waarbij de liefde eerder van hem lijkt te komen dan van zijn vrouw, Helen. Ze is niet eens blij als hij na 5 jaar plotseling voor haar staat, na een gevaarlijke reis door nazi-Duitsland die hij ondernam om haar te zien. Hij wordt gezocht en heeft al eens in een concentratiekamp gezeten! Zij is boos omdat hij haar 5 jaar geleden heeft achtergelaten. Hoe dat allemaal is gegaan, blijft wat wazig. De broer van Helen is een SS-er, die zijn zus goed in de gaten houdt.
Dan gaat Schwarz terug naar het buitenland en zijn vrouw wil nu koste wat het wil meegaan.
Een gewaagde onderneming. In Frankrijk worden zij weer gescheiden. Ieder belandt in een apart kamp. Maar toch lukt het hem om haar weer te vinden.
Hij weet eigenlijk weinig over haar, maar hoort allerlei geruchten.
Samen reizen ze verder. Het kamp gewoon vaarwel zeggen, lijkt niet eens zo moeilijk. Ze wonen enkele maanden in een verlaten kasteeltje, enz.
Allemaal nogal ongeloofwaardig, vind ik.
En de nazi-broer zit hen op de hielen. (Die heeft niets belangrijkers te doen?)
Enfin, uiteindelijk geraken ze toch in Lissabon.
Waarom Schwarz zijn 2 ticketjes niet meer nodig heeft, verneem je dan ook.
Over Duitse vluchtelingen tijdens het nazi-regime bestaat er een véél beter boek, nl. “De vulkaan” van Klaus Mann.