Heerlijke novelle

Tot enkele maanden geleden had ik nog nooit van Annemarie Schwarzenbach gehoord.
Toen kwam ik haar naam tegen in een artikel over de familie Mann.
Annemarie was een goede vriendin van Erika, de dochter van Thomas Mann.
Zij is niet oud geworden(1908 – 1942).
Op de achterflap staat: “Ze leidde een turbulent leven met vrouwen, drugs en verre reizen…
Steeds was zij op zoek naar vrijheid, geborgenheid en schoonheid. Haar literatuur loopt parallel met haar eigen leven…
Postuum vergaarde Schwarzenbach een cultstatus.”

Ik vond deze “Lyrische novelle” heel mooi geschreven.

Citaten:
“Nergens was er een mens te bespeuren, ik bleef een keer staan en keek om me heen, en de herfstige verlatenheid van het landschap smoorde mijn droefheid.”
“Verbleekt, zeg ik, want in het volgende ogenblik schoot ik wakker, het was erg zwaar, ieder gevoel ebde weg uit mij, behalve die ene ondraaglijke pijn rond mijn hart, ik lag plotseling totaal in de war naar voren geworpen over mijn gebalde vuisten.”