Niet echt overtuigend.

Van dit boek had ik veel verwacht.
Maar ik vond het verweven van fictie met bespiegelingen over kunst eigenlijk helemaal niet zo virtuoos.
De verhalen zijn niet slecht. Maar de besprekingen van de kunstwerken zijn weinig begeesterend.Als de schrijfster bv. een schilderij van Alfred de Dreux uitkiest, waarop een witte merrie afgebeeld staat, wil ik graag weten waarom zij dat schilderij zo bijzonder vindt.
Dat legt zij niet uit.
Ze heeft het eerder over het privé-leven van de kunstenaar, ...wat mij helemaal niet interesseert.
Geen enkel besproken schilderij bekijk ik, na het lezen van dit boek, met andere ogen.
Ik denk nu aan een ander boek: “Pleidooi voor het treuzelen” van Peter Delpeut. Daar spat het enthousiasme over bepaalde kunstwerken van de bladzijden.
Bij Gainza blijft het allemaal zo lauw.
Een samenraapsel van autobiografische verhalen en oppervlakkige besprekingen van kunstwerken. Niet slecht, maar ook niet echt overtuigend.