Een mooie hoopvolle tijd

Het boek beschrijft een mooie tijd: de jaren 50 van de vorige eeuw. De gevolgen van de Tweede Wereldoorlog zijn nog voelbaar, maar er is vooruitgang en hoop. Het verhaal volgt de belevenissen van 3 gezinnen in Keulen, Hamburg en San Remo. In Keulen draait alles om de kunsthandel, terwijl een familie in Hamburg wacht op een bericht over de, sinds 1944, vermiste schoonzoon Joachim. In San Remo lijken er weinig problemen te zijn, behalve die met een bazige moeder, een overspelige broer en een heerszuchtige tante. Het boek wisselt snel tussen de verschillende locaties en hoofdpersonen, waardoor ik regelmatig problemen had met " wie wie ook al weer was" en met welke relaties deze persoon te maken had. Het boek begint met de belangrijkste personages en enkele kenmerken, gevolgd door een schema van de onderlinge banden en daar moest ik regelmatig naar teruggrijpen. Ook is het opvallend dat alle personages in dit boek slachtoffers zijn van het regime van het Derde Rijk. Billa was de enige meeloper, maar het was niet erger dan het afwijzen van een Joodse bewonderaar en te kiezen voor de glamour van een andere jongeman.
Boeiende karakters zijn er niet in dit boek. Het is tamelijk oppervlakkig, terwijl er toch grote trauma's meespelen: Elisabeth die zich schuldig acht aan de moord op een militair, Pips die gemarteld is, Nina die niet verder kan met haar leven omdat haar man nog steeds vermist is en Joachim die terugkeert na jaren gevangen te hebben gezeten in een Siberisch kamp.
Leuk om te lezen is de tijdgeest. Daarin zit wel ontwikkeling. De kunsthandel trekt weer aan, restaurant bezoeken zijn weer mogelijk, er wordt een auto aangeschaft en er zijn meer woningen beschikbaar. De tijd, die ademt ruimte, vrijheid en hoop.