De Honderdste Man: Een Juweeltje van Een Ongekend Talent

Af en toe stuit je op een boek van een relatief onbekende schrijver en vraag je je af waarom zijn werk niet meer aandacht krijgt. Jack Kerley, een Amerikaanse auteur, is zo'n voorbeeld. Hij blijft grotendeels onbekend, niet alleen in Nederland, maar zelfs in zijn eigen land. Op zijn website staat vermeld dat hoewel zijn eerste boeken in de Verenigde Staten zijn uitgegeven, ze niet in grote aantallen zijn verkocht en niet meer beschikbaar zijn. Zijn voornaamste lezerspubliek lijkt zich te bevinden in Groot-Brittannië en Australië.
Ik had het genoegen om 'De honderdste man' te lezen, het eerste deel van de Carson Ryder-serie. Opvallend is dat slechts enkele delen van deze serie naar het Nederlands zijn vertaald.

Flaptekst:
Carson Ryder is psycholoog van origine, maar heeft razendsnel promotie gemaakt bij de politie omdat hij een seriemoordenaar wist te ontmaskeren. Niemand weet echter dat hij geholpen is door zijn broer - een veroordeelde seriemoordenaar.
In Mobile, Alabama is een seriemoordenaar aan het werk. Hij vermoordt jonge mannen en kerft boodschappen in hun lichamen. Carson wordt samen met zijn oudere en wijzere partner Harry Nautilus op de zaak gezet. Het onderzoek verloopt aanvankelijk voorspoedig, ware het niet dat hun ambitieuze baas, die niet houdt van rechercheurs die hij niet in de hand heeft, hen voortdurend dwarsboomt. De zaak dreigt vast te lopen en Carson roept tegen zijn zin opnieuw de hulp van zijn broer in, die zijn informatie echter niet voor niets prijsgeeft.

Ik bleef een halfuur kijken, gehypnotiseerd – een woord waarvan ik nooit had gedacht dat ik dat ooit in verband zou brengen met een lijkschouwing.
‘U hebt fantastische handen,’ zei ik. ‘Hebt u er ooit over nagedacht om als korte stop te gaan honkballen?’
Ze tilde het hart op de weegschaal en liet het erin glijden. ‘U weet toch dat de procedure op band wordt opgenomen, rechercheur?’ vroeg ze. ‘Ik zou het op prijs stellen als u uw mond hield.’

Jack Kerley hanteert een vlotte pen, doorspekt zijn verhaal met flair en donkere humor, en dit alles verteld vanuit het perspectief van de hoofdpersoon. De personages zijn grondig uitgewerkt en weten de lezer te boeien, vooral de antagonisten. De verhaallijnen zijn weliswaar niet buitengewoon origineel en hebben al vaker het toneel gevormd voor verhalen (zoals incompetente superieuren, een jonge rechercheur tegenover een oudere collega, en de onverwachte hulp van een seriemoordenaar). Ze zouden als cliché kunnen worden beschouwd. Echter, Kerley slaagt erin om met zijn vlotte schrijfstijl deze conventies slim te omzeilen en er een eigen, unieke draai aan te geven.

Voor ik de zin had afgemaakt, schudde ze haar hoofd al. Maar deze keer keek ze me niet aan alsof ik koudgeworden varkensjus was waarin een haar dreef.

Een spannend plot in een boeiend verhaal, Jack Kerley vinkt de meeste vakjes wel af. Dat alles maakt dit boek meer dan de moeite waard.

Squill zei: ’Een van de redenen dat deze zaak niet opschiet, is dat er geen lijn in zit. Geen focus en slechte communicatie.’
‘Neem me niet kwalijk, commandant,’ zei ik. ‘Maar we hebben ook elke ochtend vergadering.’
Squill smeet zijn stapel papieren neer. ‘Een andere reden dat er geen reet van klopt, is dat ik nog geen twee woorden kan zeggen zonder dat jij me tegenspreekt, Ryder.’

Dit boek, en zeker ook deze schrijver, verdienen een podium. Van mij ruim 4 sterren!