Leve de Zeppelin!

De Laatste Zeppelin is het tweede boek van Filip Bastien (Eeklo, 1962). Met zijn debuut Winteruren won Bastien in 2018 de Indie Award voor meest memorabele personage.

Het is een uiterst fantasierijk verhaal over het gezin Bastien, dat naast een filmzaal een bijzondere ruimte beheert: daar staat de gerestaureerde cabine van een oude zeppelin. Wanneer het stadje Eeklo wordt opgeschrikt door een moord en een onthoofd lichaam wordt gevonden, volgen de absurde wendingen en kluchtige ontwikkelingen elkaar in hoog tempo op.

Op de achterflap wordt verwezen naar ’Allo ’Allo!, Monty Python en Louis de Funès. Wat mij betreft had daar moeiteloos Inglourious Basterds bij gemogen. Na het succes van zijn prijswinnende debuut vraagt het lef om een zo uitgesproken kluchtig verhaal te schrijven, maar die keuze pakt goed uit Het plezier spat van de pagina’s.

De humor is weinig subtiel, de metaforen en anachronismen zijn over de top, maar juist dat werkt hier verrassend goed. Het resultaat is een verhaal dat enkele uren pretentieloos amusement biedt. Dat betekent overigens niet dat het lichtvoetig is geschreven: een dergelijke timing en opbouw vereisen vakmanschap.

Alles is beeldend beschreven, waardoor het verhaal zich bijna vanzelf ontvouwt als film, televisieserie of toneelklucht. Ook taalkundig zit het degelijk in elkaar, al vraagt de Vlaamse woordenschat en zinsbouw hier en daar wat gewenning.

De Laatste Zeppelin is een uniek en gedurfd verhaal, met zichtbaar plezier geschreven en minstens zoveel plezier gelezen.