Kroniek van de onmacht met de beste bedoelingen

Jeroen Brouwers schreef een prachtig, verontrustend en ook hartverscheurend boek over een oudere man in een “verzorgingshuis” en zijn dagelijkse belevenissen aldaar.is dit een zogenaamde. “dementieroman”” zoals Hersenschimmen van Bernlef? Dit zou mijns inziens geen recht doen aan dit prachtige boek.
Was hij in zijn “werkzame leven nou professor met drie doctoraten, dirigent, topdiplomaat of een begenadigd fantast, wie zal het zeggen? In alle onbetrouwbare herinneringen lees je toch wel dat de hoofdfiguur vroeger wel aan de touwtjes trok waardoor de huidige afhankelijkheid des te zwaarder wordt beleefd.
Onbetrouwbaar geheugen
Deze warrige hoofdfiguur wordt geplaatst binnen de strakke organisatie van een verpleeghuis waar men wat aan window dressing doet en patiënten cliënten noemt wat niet wegneemt dat bewoners in het keurslijf van de organisatie dwingt. Dit leidt tot een lange tirade waarin de mooiste taal en taalvondsten worden gebruikt om het ongenoegen van Busken met zijn situatie wordt beschreven. Hoe mooi en geweldig ook vind ik dat Brouwers zo nu en dan “over de top” gaat. Dit is onnodig en jammer.” Less is more” ook in dit geval. Behoudens deze kleine minpuntjes kan het werk beschouwd worden als één meesterwerk.
Het is alsof Brouwers zelf dit ook zag: Op het eind van zijn boek schrijft hij:
: “ ' ik behoor niet meer tot de jongsten moet men rekenen. Het maakt zo’n onrustige opgejaagde, indruk vult de uitgever aan, de lezer raakt buiten adem van dat proza van je. Het is waar, ik neig naar het ademloze onophoudelijke nooit eindigende voortdurende, wat en zoals ik schrijf is eeuwig en geheim, vandaar. Ze hebben me hier gek gemaakt, immers voordat ik hier onder geweld werd ingekwartierd was ik het nog geensdeels. “Pagina 114
Laat dit een waarschuwing zijn voor de lezer. Consumeer dit boek met mate, en laat u niet gek maken door het taalkundig en stilistisch geweld, geniet van het vuurwerk Behoud echter de boodschap: De ouderdom komt met gebreken maar als de gebreken zodanig zijn dat ze tot last worden ontstaat een situatie zoals Brouwers beschrijft. Het boek leidt tot medelijden met de arme client maar vraag u eens af of er ook niet medelijden met het personeel op zijn plaats zou zijn. Het wrange is dat zowel personaal en cliënten hierbij de beste.bedoelingen hebben.