Pareltje over wachten, hopen (tegen beter weten in) vertrouwen en trots

Het boek(je) “de kolonel krijgt nooit post van Gabriel Garcia Marquez is een pareltje. Het blinkt vooral uit in hetgeen er niet gezegd wordt. In Colombia in de jaren vijftig woont een kolonel met zijn echtgenote. Hij wacht op het pensioen dat hem beloofd is en gaat trouw elke vrijdag naar de postboot om te kijken of er post is over zijn beloofde pensioen. In het verdrag van Neerlandia ,dat een einde maakte aan de 1000 daagse oorlog tussen rivaliserende groepen, was dat pensioen, werd dat namelijk vastgesteld.

De kolonel wiens zoon overleed als gevolg van weddenschappen bij een hanengevecht, heeft bij het uitblijven van de uitkering (reeds 15 jaar) nog een troef in handen: zijn kemphaan. Met weinig woorden weet Garcia Marquez een sfeer van uitzichtloosheid, bureaucratie en willekeur op te roepen waarin de hoofdfiguur nooit zijn waardigheid verliest.

Tegen beter weten in
De hoop op post of de opbrengst van de kemphaan (door weddenschap of verkoop) houden de kolonel en zijn vrouw levend.
De kolonel wordt niet woest, moppert niet maar ondergaat gelaten zijn onrechtvaardig lot. Anno 2026 kan men zich dit bijna niet voorstellen. De kolonel houdt met zijn zieke vrouw de facade hoog.
Het verhaal deed mij denken aan enkele dichtregels van de Duitse schrijver/ dichter Erich Kästner:

Sei trotzdem kein Pessimist,
sondern lächle wenn man mit dir spricht.
Keiner blickt dir hinter das Gesicht.
Keiner weiß, wie arm du bist
Erich Kästner 1936