Deceptie is groot, helaas

De Engelse Chris McGeorge heeft een zwak voor het schrijven van locked room mysteries.
Na Tik Tak en Kiekeboe is Op slot (vertaald door Yolande Ligterink) het derde boek in zijn favoriete thrillergenre.

Ze is pas drieëntwintig, toch zit Cara Lockhart reeds opgezadeld met een levenslange opsluiting. De doodslag waarvoor ze veroordeeld is, breekt haar heel zuur op. De jonge vrouw blijft haar onschuld uitschreeuwen. Ze belandt in North Fern, een ultramoderne en tevens uiterst streng bewaakte strafinrichting voor vrouwen. Dit is pas het begin van de grote ellende. De Slachter - zo wordt Cara genoemd - krijgt nog een extra moord in de schoenen geschoven. Terwijl Cara ligt te slapen wordt Stephanie Barnard, haar celmaat, doodgeschoten. Bij hoog en bij laag houdt Cara vol dat haar niet de minste schuld treft…

“Cara probeerde niet zo bang te kijken als ze was toen hij van zijn vingers een pistool maakte en het op haar richtte. Hij knipoogde. En toen haalde hij de trekker over.”

De korte samenvatting op de achterflap is uitnodigend; die klinkt immers aantrekkelijk. De hiernavolgende zin prijkt op de cover en maakt je erg nieuwsgierig: ‘Hoe vind je een moordenaar op een plek waar iedereen er een is?’
Een hermetisch afgesloten gevangeniscel waarin een dodelijk slachtoffer valt; er is slechts één hoofdverdachte. Kom maar op met die dekselse speurtocht, denk je dan.

Met ‘Op slot’ heeft McGeorge de lat bijzonder hoog gelegd.
Zijn hoofdpersonage (Cara) zet hij neer als een getormenteerde ziel; een vrouw die zich evenwel consequent gedraagt. Tot het bittere eind zelfs. Haar lijdensweg duurt lang; op een bepaald moment begint ze zich af te vragen, of ze zo gek als een deur is geworden. Of hallucineert ze?
Intussen moet ze wel het onmogelijke doen om haar onschuld bewijzen. Begin er maar aan.
Welkom in de genadeloze leefwereld van de futuristische gevangenis van North Fern!

“Het enige wat zekerder was dan dat de ene ademhaling volgde op de andere, was die periode van tien seconden tussen het einde van Rain on Elmore Street en het begin van Rain on Elmore Street.”

De auteur hanteert een toegankelijke schrijftaal; die verhoogt de leessnelheid aanzienlijk. Het betekent echter een van de weinige pluspunten.
De spanning is duidelijk aanwezig in de intrigerende proloog. Nadien is die niet langer prominent aanwezig. Als je al gewag van enige suspense zou wensen te maken, dan valt die eerder onderhuids te bespeuren.
‘Op slot’ is een verhaal dat zich zo goed als integraal afspeelt op één enkele locatie; dat houdt beperkingen in. Enkele flashbacks trachten de opheldering van het mysterie nog een hele tijd uit te stellen.

Het gaat alsnog flink fout. Af en toe krijgt deze lezer de indruk dat McGeorge zelf het spoor ietwat bijster is. Zijn plot, dat op zich al niet erg geloofwaardig is, staat niet als een huis. Het slaat niet in als een bom.
Jammer dat hij zich regelrecht verslikt in de ingewikkelde intrige van zijn boek. Dat je zelf hier en daar het noorden verliest, is daar een logisch gevolg van.
De flagrante taal- en tikfouten mag je niet integraal in zijn schoenen schuiven.
Ook dit nog: de apotheose wordt als een ijskoude douche over je heen gestort.
De deceptie is groot, helaas.