Lezersrecensie
Cosy crime van topniveau.
Corine Hartman weet perfect hoe ze de lezer erg kan boeien met een cosy crime verhaal. Met De wolf waar alles mee begon heeft de auteur inmiddels vijf moordmysteries à la Miss Marple uitgebracht, waarin telkens beeldend kunstenaar Eva Romeijn een glansrol voor haar rekening neemt. De filmrechten van de eerste drie delen zijn verkocht. Wellicht belooft dit op termijn - naast het lezen van deze boeken uiteraard - uren kijkplezier. Deo volente!
De proloog, weergegeven door middel van een ik-verteller, roept een beangstigende sfeer op. Tegelijk injecteert de auteur, als een hedendaagse Nederlandse Agatha Christie, een eerste dosis spanning. Wat volgt is een gemoedelijk en emotioneel geladen misdaadverhaal, voorzien van een moord en een brandstichting. Verwacht geen druk gedoe, geen uiterst bloederige taferelen of een razende vaart. In het boek schildert de auteur met woorden, waarin ze Vorden neerzet als een aantrekkelijk idyllisch decor. Dit alles doet ze in haar typische beeldende stijl, waarmee ze tevens de belangrijkste personages perfect uittekent. Hartman klinkt zowel gevoelig, nostalgisch als ruw, wanneer het moet.
‘Ze loopt sneller dan normaal het laatste stukje naar huis en eenmaal binnen sluit ze de deur en draait hem op slot. Haar hart bonkt in haar keel. Ze sluit haar ogen. En ademt. Langzaam in. Langzaam uit.’
Dit keer leer je – nog meer dan in de vorige delen - Eva kennen als een vrouw die single is, die houdt van de natuur en van op pad gaan met de hond Does. Tevens laat de kunstschilder haar emoties de vrije loop. Zeker als het gaat over het aanhoudende gemis van haar overleden allerbeste vrienden Annemarie (de rots in de branding) en Winand (de mentor). Eva Romeijn is scherpzinnig, pittig en nieuwsgierig en ze is vaak alleen. Een goed glas wijn slaat ze nooit af… Opeens gaat hier alsnog een lichtje branden: deze dame zou warempel haast het alter ego van de schrijver kunnen zijn.
De wolf waar alles mee begon kun je desgevallend zonder voorkennis lezen als een losstaand verhaal. Het geheel bestaat uit een krachtig dichtgetimmerd plot en een drama dat uitgewerkt is in eerder korte hoofdstukken. Langzaam neemt de spanning toe, tot de apotheose je om de oren slaat. Dit boek is cosy crime van topniveau, waarbij je niet voortdurend op eieren hoeft te lopen. Om kort te gaan: puur en gezellig genieten in bange dagen. Inmiddels staat het zesde deel met seriepersonage Eva Romeijn in de steigers.
De proloog, weergegeven door middel van een ik-verteller, roept een beangstigende sfeer op. Tegelijk injecteert de auteur, als een hedendaagse Nederlandse Agatha Christie, een eerste dosis spanning. Wat volgt is een gemoedelijk en emotioneel geladen misdaadverhaal, voorzien van een moord en een brandstichting. Verwacht geen druk gedoe, geen uiterst bloederige taferelen of een razende vaart. In het boek schildert de auteur met woorden, waarin ze Vorden neerzet als een aantrekkelijk idyllisch decor. Dit alles doet ze in haar typische beeldende stijl, waarmee ze tevens de belangrijkste personages perfect uittekent. Hartman klinkt zowel gevoelig, nostalgisch als ruw, wanneer het moet.
‘Ze loopt sneller dan normaal het laatste stukje naar huis en eenmaal binnen sluit ze de deur en draait hem op slot. Haar hart bonkt in haar keel. Ze sluit haar ogen. En ademt. Langzaam in. Langzaam uit.’
Dit keer leer je – nog meer dan in de vorige delen - Eva kennen als een vrouw die single is, die houdt van de natuur en van op pad gaan met de hond Does. Tevens laat de kunstschilder haar emoties de vrije loop. Zeker als het gaat over het aanhoudende gemis van haar overleden allerbeste vrienden Annemarie (de rots in de branding) en Winand (de mentor). Eva Romeijn is scherpzinnig, pittig en nieuwsgierig en ze is vaak alleen. Een goed glas wijn slaat ze nooit af… Opeens gaat hier alsnog een lichtje branden: deze dame zou warempel haast het alter ego van de schrijver kunnen zijn.
De wolf waar alles mee begon kun je desgevallend zonder voorkennis lezen als een losstaand verhaal. Het geheel bestaat uit een krachtig dichtgetimmerd plot en een drama dat uitgewerkt is in eerder korte hoofdstukken. Langzaam neemt de spanning toe, tot de apotheose je om de oren slaat. Dit boek is cosy crime van topniveau, waarbij je niet voortdurend op eieren hoeft te lopen. Om kort te gaan: puur en gezellig genieten in bange dagen. Inmiddels staat het zesde deel met seriepersonage Eva Romeijn in de steigers.
1
Reageer op deze recensie
