Ook linkshandigheid helpt de privacy niet

Linkshandigheid werd vroeger als tegennatuurlijk gezien. Duivels ook. Die tijd is nog niet eens zo lang voorbij. Menig linkshandige oma kan nog verhalen over de plicht om op de lagere school met rechts te breien. Breiden de linkshandige meisjes van toen stiekem onder de bank.

Van linkshandigen wordt gezegd dat ze creatief zijn. De lijst met kunstenaars die Christiaan Weijts geeft in zijn roman De linkshandigen is imposant. Van Mozart tot Lady Gaga, van Michelangelo tot Kurt Cobain. En vergeet de machthebbers niet. Castro, Obama, Napoleon, Reagan; op de politieke kleur had links- of rechtshandig zijn geen invloed. Wat de vraag oproept hoe onderscheidend linkshandigheid eigenlijk is. Er zijn dagen voor linkshandigen en winkels met producten als blikopeners en scharen voor werken met 'de andere hand', maar een echte maatschappelijke groep zijn de linkshandigen niet.

Eerder zijn het individuen, of zoals Weijts schrijft: 'In het verborgene van elke linkshandige groeit een eigenwijs wezen wiens wereld zich gedraagt naar zelfgemaakte wetten.'

Simon Sinkelberg, hoofdrolspeler in Weijts' roman, overdrijft dan ook flink wanneer hij zegt: 'Linkshandigheid lijkt het jodendom wel. Dat nog niemand op het idee is gekomen om ons als groep uit te roeien is waarschijnlijk omdat alleen een linkshandige geschift genoeg kan zijn om op zo'n geniale gedachte te komen'.
Sinkelberg is de cartoonist Zink, maar aan het begin van de roman levert hij een spotprent in die de hoofdredacteur niet durft te plaatsen. Waarna Zink het land met grote haast achter zich laat. Onderweg naar het zuiden pikt hij een liftende celliste op die zegt naar een optreden in België op weg te zijn. Pas later valt hem op dat het verhaal van deze Katharina merkwaardige lacunes vertoont. Maar zelf kijkt Sinkelberg ook niet op een leugentje meer of minder. In deze tijd waarin privacy niet meer bestaat, liggen verleden en leugens zo op straat. Geen geheim is zo geheim of er is wel een foto van, of een link. In linkshandigheid vindt Simon Sinkelberg ook al geen bescherming.
Waarmee De linkshandigen, een op superieure toon geschreven road novel, perfect binnen het oeuvre van Christiaan Weijts past. Al vanaf zijn debuut Art. 285b (een verwijzing naar het wetsartikel over stalking) heeft hij een scherp oog voor de spagaat die het individu ervaart. In een wereld waarin individualisme wordt bevorderd en nagestreefd, is het steeds moeilijker een eigen positie in te nemen.
Het boek heeft een prachtige, linkshandige vormgeving, gemaakt door Studio Ron van Roon.