Stephen King komt aan in onze eeuw

'Koning van de pulp' wordt Stephen King (1947) vaak genoemd. De een bedoelt het lovend, de ander denigrerend. Niemand ontkent dat hij een geweldig potje schrijven kan. Maar dat hij zijn verteltalent en grenzeloze fantasie 'verkwanselt' aan horror begrijpt niet iedereen.
Maar hoezo, 'verkwanselen'? Met 400 miljoen verkochte boeken in 40 jaar schrijverschap is hij een bestsellericoon.

Met zijn roman 22-11-1963, vernoemd naar de datum van de moord op John F. Kennedy, betrad hij drie jaar geleden vol overtuiging het terrein van de literatuur. Had hij daar nog een historisch gegeven bij de kop, met Mr. Mercedes, zijn 57e roman, komt Stephen King aan in deze tijd. De eeuw van 9/11 en ogenschijnlijk willekeurige aanslagen. Tijden met angst, dus we konden erop wachten.
Een lone wolf, het type terrorist waar de veiligheidsdiensten het moeilijkst vat op krijgen, pleegt een aanslag. Hij rijdt met een Mercedes in op werklozen die staan te wachten tot een banenbeurs opengaat. De man wordt nooit gepakt. Later stuurt hij een brief naar Bill Hodges, de agent die het onderzoek heeft geleid. Om hem te sarren en uit te dagen. Hodges, net met pensioen en vol frustratie dat hij Mr. Mercedes nooit heeft kunnen pakken, gaat op de uitdaging in. De naam van de dader is ook bekend. King geeft die al snel prijs. Alleen al de manier waarop hij dat doet, nonachalant en en passant, getuigt van meesterschap.

Zo biedt hij de lezer inkijkjes in beide zijden van het verhaal. De lezer kan zowel Hodges als de dader volgen en weet wat er in hun hoofden omgaat. Dat klinkt mooi, alles weten. Maar wil de lezer de motieven van de dader wel kennen als dat betekent dat je er mogelijk begrip voor op kunt brengen? Het levert een ongemeen spannend boek op. Stephen King is hier in topvorm. Smeuïg smijt hij met details, overbodigheden en zijlijnen. Dit is het woeste, noeste, authentieke schrijven