Hoogstandje van Kundera

Wat leeftijd doet met schrijvers is soms ongekend. Op een hoge leeftijd gekomen, zijn ze het gevoel kwijt dat ze zich moeten bewijzen. Zonder ballast beginnen ze aan een volgend boek. Gewoon omdat het zo lekker is, schrijven. James Salter, Remco Campert, Nadine Gordimer nog kort voor haar overlijden, Mario Vargas Llosa.

Voeg daaraan toe Milan Kundera. Hij is 85 jaar. Staat er een Nobelprijs op uitreiken, dan duikt zijn steevast naam op. Zijn faam stoelt op De ondraaglijke lichtheid van het bestaan, een titel die zich heeft losgezongen van het boek. Een roman die destijds werd voorafgegaan door minstens net zulke hoogstaande werken als Het boek van de lach en de vergetelheid en Het leven is elders.

Twaalf jaar na de roman Onwetendheid - jaren waarin hij diepgravende essays schreef over de roman als kunstwerk - is er een nieuwe roman. Kundera terug bij de praktijk en wat een genot. Of, om het met de titel te zeggen: een feest.

Kundera draait een Frans menuet voor vier vrienden af. Alain, Caliban, Charles en Ramon zoeken naar de ware aard van humor. Hoe ze ieder het verhaal binnenkomen, via een zijdeur afgaan en in een volgende setting weer in beeld komen, dat heeft Kundera met een ongekende lust tot vertellen en filosoferen opgeschreven. Prachtige passages over waarom sorryzeggers geen sorry moeten zeggen en de onmogelijke erotiek van de blote navel zijn ons deel. Kort, maar duizelingwekkend, grappig en geweldig.