Laconiek maar rijk

In de mooiste scène van de roman Oud-Loosdrecht van Sipko Melissen zit schrijver Wijnand Brandt op een terras te kijken naar twee vriendinnen, een tafeltje verderop. Hij stelt zich een gesprek met de vrouwen voor over de roman waar hij aan schrijft en die als werktitel Oud-Loosdrecht heeft. Een prachtig gesprek; als schrijver helpt het hem verder, maar het speelt zich af in het hoofd van Brandt.

Een boek in een boek, zo werkt Melissen vaker. Hij deed het geweldig in Een kamer in Rome. Oud-Loosdrecht is ook goed, maar het literaire spel met het Droste-effect is nogal vrijblijvend. De laconieke stijl zou haast verhullen dat er fraaie, elkaar spiegelende verhaallijnen in zitten en mooie stellingen als ‘Iedere goede roman is een misdaadroman’.

Hoe Brandt een nacht optrekt met drie Italianen heeft iets van Elsschots Het dwaallicht. Het maakt de roman rijker dan die bij eerste lezing lijkt.