De leegte in het achterland

Leroy Kervin kan niet meer leven, alle perspectief is weg. Afgedankt is hij, gebruikt en weggestopt. Bij een explosie van een bermbom in Irak heeft hij ernstig hersenletsel opgelopen. Zijn hele geheugen is leeg. Maar opeens levert zijn geestesoog hem weer beelden van zijn vriendin, in bikini nog wel. Beelden van zeven jaar eerder. Leroy weet dat hij dit voor altijd kwijt is en vreest dat zijn geest hem nog vaker een loer zal draaien of opnieuw in de steek zal laten. Hij probeert er een einde aan te maken. Dat lukt niet.
Leroy Kervin is een van de drie centrale personages in Vrij, de nieuwe roman van Willy Vlautin, een van de interessantste Amerikaanse auteurs van dit moment. Eerder bouwde hij een reputatie op als singer-songwriter en leider van de alternatieve countryband Richmond Fontaine. Toen vielen Vlautins teksten al op; ze werden vergeleken met de verhalen van Raymond Carver zelfs. Bij zijn vorige roman, Noordwaarts, zat een cd, als een soundtrack.
Wat hem interessant maakt, is hoe hij een beeld geeft van de leegte in Amerika's achterland, ver van de steden. Zoals ook Donald Ray Pollock dat doet, op zijn geheel eigen wijze. Vlautin laat de levensweg van Kervin kruisen met die van Pauline, zijn vaste verpleegster, en Freddie, een dropout die alles verloren heeft of nog gaat verliezen. Daarmee schildert hij in simpele, heldere zinnen hoe het leven in het achterland eruitziet, dit keer met de blijvende schade van de Irak-oorlog in het brandpunt. Gewone lieden. Niet kansarm, maar kansloos. Een huiveringwekkend tijdsbeeld.