Kunst is een kwestie van perceptie

Tekenen wijzen erop dat bevriende auteurs in Brooklyn bezig zijn aan een schrijfwedstrijd. Deelnemers zijn Nicole Krauss en haar ex-man Jonathan Safran Foer en Paul Auster en zijn eega Siri Hustvedt. Wie overbiedt de ander, wie legt de lat hoger?
Nieuwe koploper in het tussenklassement is Siri Hustvedt. Als de schijn niet bedriegt - het is erg stil rond Foer - blijft ze dat nog wel even. Haar roman De vlammende wereld is even spannend als intellectueel uitdagend.
Harriet Burden is kunstenares in New York, begin jaren negentig. Tot haar grote frustratie merkt ze dat vrouwen in deze wereld minder tellen dan mannen. Voor haar project Maskings neemt ze drie jonge mannen in de arm. Onder hun namen presenteert zij haar werken. De critici tuinen erin. Maar dan beweert een van de drie jonge mannen dat hij zelf de maker is en niet Harriet Burden. Niet lang daarna overlijdt zij.

Siri Hustvedt (1955) heeft niet een doorlopend verhaal over de onbegrepen, felle feministe Harriet Burden en het seksisme in de kunstwereld geschreven. Haar aanpak is ingenieuzer en dubbelzinniger. De roman is een verzameling brieven, dagboekfragmenten, op schrift gestelde verklaringen en interviews. Bijeengebracht door een professor in de esthetiek die hoopt te achterhalen hoe de vork in de steel zit. De lezer moet het beeld van Harriet Burden uit de fragmenten samenstellen. Dit past bij het idee dat de waardering van kunst een kwestie is van perceptie.
Galeriehouders, collega’s, vage vrienden en Burden zelf komen ieder met hun kant van het verhaal. Niets in de wijdlopige documenten is eenduidig. Siri Hustvedt heeft die breedvoerigheid gebruikt om tal van filosofische zijpaden te bewandelen. Een nadeel met alle stemmen is dat het basisverhaal erg vaak langskomt. En alleen anderen over Burden, zonder haar teksten, zou het raadsel aangenaam hebben vergroot.
Het zijn marginale aanmerkingen bij een bijzondere roman, waar Hustvedts collega’s de tanden op stuk kunnen bijten.