Held

Ik mocht weer meelezen van Shirley Pellikaan en Kim Verheugen van Het Selfpub Cafe. Deze keer mocht ik loslaten doet pijn lezen van Marianne Swinkels.

Je mag meelezen met het leven van Marianne, Marty en Sidney vanaf halverwege de tweede zwangerschap. Marianne heeft vanaf het begin het idee dat er iets niet goed zit met de baby alleen wijzen de echo's niets bijzonders uit. Totdat 1 echo opeens laat zien dat er wel iets mis is. Vanaf dat moment zitten ze in een rollercoaster.
Het gaat vooral over de strijd die Marianne en Marty voeren om Bryan een zo'n pijnvrij en gelukkig mogelijk bestaan te geven binnen de grenzen van zijn en hun mogelijkheden. De liefde voor Bryan spat van het papier af en zoals Marianne hem beschrijft zie je de mooie grote glimlach van Bryan continue voor je. En als ze beschrijft hoeveel pijn hij heeft huilt je hart met ze mee. Je kan niet stoppen met lezen en ondanks dat je weet hoe het afloopt hoop je op een lichtpuntje voor hun alle vier.

Marianne en Marty hadden wel heel veel pech met de artsen want er wordt of niet naar ze geluisterd of er worden opmerkingen gemaakt die totaal niet kunnen door de artsen. Maar ergens hoop ik toch oprecht dat de artsen in het boek ook gekleurd zijn door het verdriet van Marianne en Marty en dat sommige dingen ondanks dat ze erg onhandig gezegd zijn ook anders zijn binnen gekomen bij Marianne en Marty door de stress en het verdriet waar ze inzaten.

Ik heb zelf geen kinderen en heb al helemaal geen ervaring met een kindje met een ernstige beperking dus ik kan ondanks een hoop inlevingsvermogen niet beseffen hoe het voor hun moet zijn geweest
Aan het einde van het boek kan je alleen maar respect hebben voor de moeilijke keuzes die Marianne en Marty hebben moeten maken en hoe ze geknokt hebben voor Bryan zonder Sidney daarbij te vergeten. En je voelt niets dan liefde voor het mannetje op de cover