Het onvergetelijke verhaal van Kerewin, Joe en Simon

Kerewin is het verhaal van Kerewin, een vrouwelijke kunstenares van gemengde afkomst (1/8e Maori), die teruggetrokken leeft in een toren aan de kust van het zuidereiland van Nieuw-Zeeland.
Maar het is ook het verhaal van Joe, een arbeider door wiens aderen ook voor een deel Maoribloed stroomt. Joes echtgenote en zoontje zijn overleden en hij staat nu in alleen voor de opvoeding van Simon.
Last but not least is dit het verhaal van Simon, een stom jongetje van een jaar of zeven, dat een viertal jaren voordien bij een schipbreuk is aangespoeld en waarvan de afkomst niet bekend is. Joe heeft Simon gevonden en heeft hem als pleegzoon opgenomen in zijn gezin.
Wanneer Simon op een dag spijbelt op school en de toren van Kerewin binnendringt, raken de levens van deze drie mensen onlosmakelijk met elkaar verbonden. Elk van de drie hoofpersonen draagt een rugzak mee met verdriet en pijn uit het verleden, maar bij elkaar vinden ze vriendschap, geborgenheid, respect en misschien zelfs liefde.
Toch is dit geenszins een opbeurend verhaal. Ondanks de goede bedoelingen van de hoofdpersonen nemen de demonen waarmee ze worstelen, regelmatig de bovenhand en dan volgen er uitbarstingen van geweld waar je als lezer niet goed van bent. Ik las nooit eerder een boek waar kindermishandeling op zo’n indringende wijze werd beschreven, dat je zowel begrip voelt voor de mishandelaar (zonder zijn gedrag goed te keuren, uiteraard) als met het slachtoffer. Keri Hulme is hierin op meesterlijke wijze geslaagd.
Na een extreme uitbarsting van geweld neemt het verhaal een onverwachte wending en volgt het boek het levenspad van de drie protagonisten, gescheiden van elkaar. Opnieuw leef je las lezer mee met de kwellingen, die elk van hen moet ondergaan.
Het boek is doorweven met verwijzingen naar de Maori-cultuur en de geloofsovertuigingen van deze oorspronkelijke bewoners van Nieuw-Zeeland. Dit geeft het boek een extra lading en bij momenten een magische sfeer.
Van begin tot einde was ik in de ban van de sfeer van het land en de cultuur, maar vooral van de levens van de drie hoofdrolspelers. Ik las in een andere recensie dat niemand in dit boek sympathiek is. Die mening deel ik niet : elk van de personages heeft zijn kleine kantjes en grote gebreken, maar precies dat maakte hen in mijn ogen zo menselijk. Ik ben van elk van hen gaan houden en draag dit boek voor altijd een warm hart toe.