Geen feel good, maar wel goed

Dit boek wordt in de markt gezet als een feelgood roman en dat is het wat mij betreft niet.
Tegen de achtergrond van de Franse Revolutie maken we kennis met Marie-Joseph-Rose Tascher de la Pagerie. Ze is het eiland Martinique ontvlucht (samen met haar dochter) en keert terug naar Frankrijk waar haar ex-man en zoon wonen. Bij aankomst in Frankrijk is de Franse revolutie in volle gang en ook Marie-Joseph wordt ermee geconfronteerd.
Het eerste deel van het boek is wat mij betreft een historische roman, waarbij je de waargebeurde heftige periode meemaakt door de ogen van een vrouw van lagere adel (en tot die stand kon je in die periode beter niet behoren). In het tweede deel van het boek komen de liefdesperikelen van de hoofdfiguur meer aan bod. Ze wordt de minnares van Barras, één van de hooggeplaatste figuren binnen het Directoire en ontmoet zo Napoleon. Hoewel zijn naam in de titel figureert, speelt hij maar een bijrol in het boek. De hoofdrol is weggelegd voor Marie-Joseph-Rose, die door Napoleon Josephine wordt genoemd en het uiteindelijk schopt tot eerste keizerin van Frankrijk.
Zoals de auteur zelf in het nawoord schrijft, heeft ze de geschiedenis gelardeerd met fictie, maar is ze historische achtergrond grotendeel trouw gebleven. Dat blijkt ook als je zelf op zoek gaat naar achtergrondinformatie, want daartoe nodigt dit boek wel uit. Al lezend stelde ik me meermaals de vraag of iets echt gebeurd zou zijn (het antwoord was steevast : ja). Het boek wist me dus zeker wel te boeien, al vond ik dat sommige stukken te langdradig waren, terwijl andere passages dan te snel werden afgehaspeld naar mijn gevoel. Daardoor blijft het boek steken op drie sterren.