De familie Lauritzen blijft boeien

Het boek, het vierde deel in de serie De Grote Eeuw, gaat traag van start. Niettegenstaande de tweede wereldoorlog volop woedt, blijft die in het boek op de achtergrond. Er wordt gesproken over rantsoeneringen, kerstcadeautjes worden achterwege gelaten uit solidariteit, de kinderen zijn betrokken bij het Duitse of het Zweedse leger of in het verzet, maar dit blijft op de achtergrond. De focus ligt in dit boek op de gebeurtenissen in het familieleven van de familie Lauritzen.
Dit familieleven wordt uitsluitend beschreven vanuit het standpunt van de oudste broer, Lauritz. Lauritz is een boeiende man, rechtschapen met strakke principes, maar tegelijkertijd een goed hart. Zijn meest opvallende karaktertrek is wellicht zijn naïviteit, waarnaar verwezen wordt in de titel van het boek. Lauritz negeert – waarschijnlijk onbewust – wat er rondom hem gebeurt, zowel op politiek en maatschappelijk vlak als op familiaal gebied.
Daarnaast vind ik de titel ook wel typerend voor de ambigue houding die Zweden tijdens WOII innam en die mij voor het lezen van het boek niet bekend was. Zweden was officieel neutraal, maar leverde wel staal aan Duitsland en vrijwilligers aan de Finnen die Duitsland steunden in hun aanval tegen de Sovjet-Unie. Anderzijds steunden de Zweden het Noorse verzet en hielpen ze Deense joden te ontsnappen aan de concentratiekampen.
In onze geschiedenislessen werd niet belicht hoe de tweede wereldoorlog in neutrale landen werd beleefd. Ik vond deze invalshoek leerrijk. Daarnaast blijft het verhaal van de familie Lauritzen zodanig boeien dat ik ook deel 5 binnenkort ga lezen.