Een emotionele rollercoaster.

De proloog van dit boek komt meteen bij de lezer binnen: een moeder pleegt zelfmoord op de vierde verjaardag van haar jongste dochter Laura.
Vervolgens maakt het verhaal een sprong in de tijd. Laura is zelf zwanger van haar eerste kind en met de emoties van een eerste zwangerschap komen ook de vragen naar wat haar moeder heeft bezield om uit het leven te stappen en haar twee kinderen aan hun lot over te laten.
In haar zoektocht naar antwoorden neemt Laura contact op met haar grootmoeder Chiara, die na het overlijden van haar dochter naar Italië is geëmigreerd. In Italië krijgt Laura de verduidelijking waarnaar ze op zoek is, maar het nieuws is zo onverwacht en schokkend dat Laura volledig van de kaart is. Ook voor Chiara betekent de hernieuwde kennismaking met haar kleindochter dat alle weggedrukte gevoelens weer naar boven komen.
Aisha Dutrieux gaat uitgebreid in op de emoties van haar twee hoofdpersonages Dit boek moet het niet zozeer hebben van een ingenieuze plot of verhaallijn, maar schetst op een overtuigende manier de rollercoaster van emoties die mensen ervaren wanneer ze nieuws vernemen dat het beeld dat ze hebben van hun ouders en dus ook van hun eigen wortels, volledig overhoop haalt.
Automatisch doet het je als lezer nadenken over hoe je zelf zou reageren.
Dat is meteen de grote troef van dit boek: het brengt een beladen thema onder de aandacht en doet de lezer inzien dat niets zwart/wit is. Het dwingt je om vastgeroeste ideeën opzij te zetten en dingen vanuit een andere invalshoek te bekijken. En ook al denk je van jezelf dat je open-minded bent, bij dit boek moet je toch nog serieus slikken.