Aangrijpend eerbetoon

In De heks van Limbricht vertelt Susan Smit het waargebeurde verhaal van Entgen Luijten. Entgen was de laatste vrouw die in Nederland van hekserij werd beschuldigd.
Het boek begint met de arrestatie van Entgen, die op dat ogenblik een 74 jarige weduwe is. We volgen haar tijd in de kerker en haar proces, maar parallel vertelt de auteur via flashbacks ook haar levensverhaal. Entgen wordt geportretteerd als een zelfbewuste, krachtdadige vrouw die een sterke verbondenheid voelt met de natuur, maar het veel moeilijker heeft met intermenselijke relaties. Hoewel ze haar man en dochter liefheeft, slaagt ze er niet altijd in dit te tonen, iets wat ze tijdens haar overpeinzingen in de kerker zelf betreurt.
In dit boek geeft de auteur een beeld van Entgen zelf, maar – en dat vond ik heel sterk – ook van de krachten (machtsstrijd, angst, jaloezie) binnen een samenleving waardoor heksenvervolgingen tot stand konden komen. Het resultaat is een genuanceerd verhaal, waarin de goede en slechte kanten van beide protagonisten (de vervolgers en de vervolgde) worden belicht.
Gecombineerd met het mooie taalgebruik van Susan Smit en haar vlotte stijl maakt dit van De heks van Limbricht aangename lectuur, ondanks het morbide thema.
Ik had nog nooit van Entgen Luijten gehoord, maar zal haar dankzij dit aangrijpende eerbetoon niet snel vergeten.