Een giftige moeder-dochterrelatie

Van jongs af aan wordt Antara al door haar moeder Tara aan haar lot overgelaten. Als Antara nog jong is, verlaat Tara haar man en neemt haar mee naar een ashram waar ze voornamelijk door Kali Mata wordt opgevoed en haar moeder weinig ziet. Dit is tekenend voor haar verdere leven, haar karakter en haar relaties. "Het leven miste het gewicht dat nodig is om te aarden, waardoor ik misselijk werd van de veranderingen in druk." Als Antara volwassen is, krijgt Tara last van beginnende dementie, waardoor ze voor haar moet zorgen en probeert hun gedeelde verleden een plek te geven.

Het boek is inmiddels al week uit en nog ben ik er niet achter wat ik van het boek vind. Vooral in het begin springt het boek van de hak op de tak en is het moeilijk je aandacht erbij te houden. Het wordt verteld vanuit de ik-persoon van Antara en vanaf regel 1 wordt de toon gezet "Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik nooit plezier heb beleefd aan de ellende van mijn moeder." Naarmate het verhaal vordert, word je heen en weer geslingerd tussen allerlei gevoelens die van medelijden via ongeloof naar woede gaan en weer terug; voor zowel Antara als Tara. Het boek is rauw, heftig, verwarrend en afstandelijk. Maar het geeft je ook een interessant inkijkje in het Indiase leven en gebruiken. Daarnaast bevat het boek vele prachtige zinnen en beeldspraken. "Elk getoeter is als een salvo van kogels; en het duurt niet lang of ik ben doorzeefd." Door de prachtige zinnen en het feit dat de giftige relatie tussen moeder en dochter mij zo bezighoudt, geef ik het boek 3,5 sterren.