'Lalalanding' Emily Kocken

"Je gaat op de rand van je bed zitten, je kin laat je rusten in de palm van je ene hand en je elleboog steunt op je bovenbeen, je rug heb je ietwat gebogen, en zo, in deze klassieke, inspirerende houding van De denker, het beroemde beeld van je illustere naamgenoot Auguste Rodin, begin je aan een serieuze overweging over wat er tot nu toe is gebeurd, je vraagt je af hoe het zover heeft kunnen komen."

Een alwetende verteller neemt je mee in het leven van Jean Rodin, in het Parijs van 1953. Jean is op dat moment twintig jaar en woont samen met zijn mooie zusje Odilette en ouders Hyppolyte en Geneviève in een arbeiderswijk met sociale woningbouw. Weliswaar een mooie wijk, maar vol gajes en armoe.

Jean werkt in de lichtfabriek van Lumière. Op een dag doet er zich een ongeluk voor. Jean raakt er niet over uitgedacht. Net als over zijn zusje, waarvoor hij misschien meer voelt dan alleen de liefde als broer. Daarnaast lijkt zijn vader verdachte handel te drijven. In hoeverre - dat zijn de gedachten van Jean - heeft hij daarop invloed. En dan ontmoet hij Noël met wie een snelle onverwachte vriendschap ontstaat.

Het is een boek, anders dan anders. In schrijfstijl en in opzet. Het vraagt je onverdeelde aandacht en rust. Want het kent vele zijweggetjes waarin je verdwaalt in de mijmeringen van Jean. Met veel Franse taal, poëtische zinnen en verwijzingen naar films en kunst wat voor mij soms de aandacht van het verhaal deed verslappen. Lastig om er dan weer in te komen.

Lastig ook te zeggen wat ik van het boek vind. Ik merk, ik moet het even laten bezinken en wellicht nog eens herlezen. En toch, intrigeert ze me wel en ben ik inmiddels nieuwsgierig naar eerder uitgebrachte boeken.