'Films die nergens draaien' Yorick Goldenwijk #jeugdboek Winnaar gouden griffel 2022♡

"'Deze blik,' zei mevrouw Kano. 'De blik van een tijdreiziger. Die hebben maar weinig mensen. Want je moet natuurlijk wel een beetje raar zijn. Het vreemde durven omarmen. Jij bent net als ik vroeger, Cato. Ik was vroeger al nieuwsgierig naar dingen die anderen maar belachelijk vonden. En ik was net zo slim als jij en net zo eigenwijs. En als je het maar lang genoeg volhoudt om nieuwsgierig te zijn, dan ontdek je dingen die je zelf niet eens voor mogelijk had gehouden.'

Cato twaalf jaar - een beetje anders dan andere kinderen van haar leeftijd. Of, in ieder geval zo heerlijk zichzelf - verloor haar moeder toen ze geboren werd. Haar vader en zij leven weliswaar in het zelfde huis, maar vooral langs elkaar heen. Haar vader is afgestomt door verdriet. In eigen woorden: Laf en afgestompt: 'Alsof je limonade bent, aangelengd met te veel jaren'. Voor Cato eigenlijk een dubbel verlies. De bemoeizuchtige Cornelia loopt ook in hun huis rond. Ze maakt er schoon en kookt, maar leuk vindt Cato haar niet. Op een dag vindt Cato een kaartje op de piano in huis. Een visitekaartje van Mevrouw Kano. Met de tekst: 'Films die nergens draaien, maar die je altijd al had willen zien'. Het kaartje brengt haar naar een oude, verlaten bioscoop...

Een prachtig, mooi en ontroerend verhaal over verlies en verdriet. Over keuzes en overleven. Over pesten en jezelf zijn. Over reizen, terug in je herinneringen. Over kracht en dromen waar maken. 'Films die nergens draaien' is een machisch fantasie verhaal met echte thema's. Een verhaal dat je raakt. Een juweeltje!