Pretentieloze sciencefiction, een aanrader

"Ishtar" is een ouderwets avonturenverhaal zonder pretenties. En daar is het erg goed in.

De voorplaat van het boek vind ik gelijk ook het slechtste eraan. De tekening van Melchior van Rijn (prima illustrator trouwens!) laat Isthar met haar sikkels zien, waardoor je kunt denken dat het verhaal zich in een soort prehistorische, vrij lege wereld afspeelt. Fantasy, zoiets, misschien niet eens met magie. Het boek is echter veel meer dan fantasy en het is zeker niet prehistorisch in de setting. Daar veel over zeggen doet misschien afbreuk aan de manier waarop je de setting ontdekt, samen met Ishtar, wat een deel van de plot is. De voorplaat, die op zich schitterend is, laat dus niet de veelzijdigheid van het boek zien. Daarom zullen liefhebbers van sciencefiction, die denk ik veel plezier aan het boek zullen beleven, het denk ik niet snel oppakken. Ik weet dat ik lange tijd heb gedacht dat het een kinderboek was.

Isthar is een Amazone. Misschien zijn de lezers bekend met de naam Isthar, net als vele andere namen die worden gebruikt. Dat is even wennen, omdat de hoofdpersoon Isthar niet veel weg heeft van een godin. Aan het einde blijkt dat de naamkeuze wel degelijk een rol speelt in het verhaal.
Ishtar wordt er op uitgestuurd als huurmoordenares, wat binnen de economie van de Amazones vrij logisch is. Op die tocht beleeft ze veel avonturen en ontmoet ze veel mensen. Al snel blijkt dat haar opdracht niet zo eenvoudig is: Isthar moet kiezen tussen het vervullen van de opdracht en het lot van de stam. Wat ze ook kiest, ze zal de stam kwijtraken. De avonturen worden daarna tamelijk bizar, maar zijn ook onderhoudend omdat de fantasie van de schrijver garant staat voor de nodige verrassingen over technologie, plaatsen en wezens.
De nadruk ligt op actie en avontuur. De schrijver wil het verhaal van de wereld vertellen. Daarom wordt de nadruk niet op de personages en hun persoonlijke sores gelegd, wat een opluchting is na de talloze boeken in het genre die zich daarop focussen. Isthar is een vrouw, een sterke vrouw, maar het boek is wars van feminisme en dergelijke, de nadruk ligt niet op het vrouw-zijn van Isthar. Dat wordt, naarmate het avontuur vordert, steeds minder belangrijk. Isthar is een held onder de helden.

Het verhaal is geschreven met veel Vlaamse woorden en uitdrukkingen. Dat kan sommige mensen afschrikken. Het is geschreven voor een volwassen publiek, met "moeilijke" woorden en zo. Het is geen gepolijst taalgebruik, maar wel goed taalgebruik, dus correct Nederlands dat misschien niet zo heel vlot wegleest (wat je nogal eens ziet omdat tegenwoordig ook de laaggeletterden bediend moeten worden met mainstream boeken).
Het boek is dan ook een dikke pil met ruim 400 pagina's in een kleine letter, weinig marge en krappe regelafstand. Ofwel: hoe zorg je er voor dat het epistel van epische proporties voor de gemiddelde lezer nog betaalbaar is?