Oh, jongens...

Oh, jongens is een stopwoord dat de schrijfster veel gebruikt. Een beetje teveel. In de krant kan dat nog wel, een eigen herkenbare stijl in het hoekje van je eigen column. In een bundel columns wordt het echter wat teveel. Er zit te weinig variatie in, de meeste columns hebben dezelfde opbouw en toon.

Ik had er wat meer van verwacht. Meestal zit de schrijfster maar voor zich uit te filosoferen over iets dat ze raar vind in de taal. Ze gaat niet op onderzoek om uit te zoeken hoe het zit. Dat gebabbel kan leuk zijn in de krant ter afwisseling van het harde wereldnieuws, maar voor een boek is het te mager.