Elina Backman levert een prima debuut af.

'Weet je, ik denk dat ik de dood van dat meisje eens ga onderzoeken, gewoon om iets te doen te hebben,' zegt Saana Havas, de ontslagen online redacteur tegen haar tante Inkeri. Saana is Helsinki ontvlucht en woont zolang in Hartola. Het slachtoffer waarover het gaat is Helena Toivio, de dochter van een aardbeienkweker en met vijftien jaar net op de rand van volwassenheid. Haar ontzielde lichaam wordt in 1989 gevonden in de rivier Tainionvirta in het Koninkrijk Hartola. Het is nooit duidelijk geworden of er sprake was van een ongeluk of een misdaad. De zaak is slordig afgewerkt en nooit afgesloten.

Het lijk van Lars Sundin, een brallerige ceo , wordt dertig jaar later gevonden. In het water bij de Koningspoort op Suomenlinna, het voormalige verdedigingseiland in de baai vòòr Helsinki en nú een toeristische trekpleister van jewelste.
Jan Leino van de landelijke recherche en zijn collega Heidi Nurmi, collega inspecteur worden op de zaak gezet.

Conclusie.
Twee verhaallijnen
Het is een klassiek thema. Hoe verhouden twee moorden zich tot elkaar? Wat heeft het verdrinken (ongeluk of zelfmoord, in ieder geval een mysterieus sterfgeval ) van een jong meisje, een gebeurtenis die plaats heeft gevonden in 1989 te maken met een duidelijk geënsceneerde moord op een oudere eigenaar van in reclamebureau in Helsinki in 2019? Wat wil de dader daarmee zeggen?

Het draait in feite om de reconstructie van de laatste dag en avond in deze detective. Of is het een thriller? De sub genres zijn dikwijls moeilijk van elkaar te onderscheiden. Laten we het er maar op houden dat een thriller over het algemeen de indruk geeft wat spannender te zijn dan een detective, waar de speurder zijn éloquente intelligentie gebruikt om door de lezer niet verwachte oplossing uit de hoge hoed te toveren. Alhoewel, er zijn natuurlijk altijd wijsneuzen die de zulks wel door hadden en voor wie de dader voor de hand lag.
De auteur laat een van haar hoofdrolspelers aan het woord die kritiek heeft op de Zweedse thrillers die steeds rauwer worden. Daar kan ik me iets bij voorstellen, dat is ook zo. Elina Backman doet daar niet aan mee. Dit boek gaat rustig zijn gang. Maar een zak met wit poeder, cocaïne die op de tafel gesmeten wordt bij een begrafenis, is toch geen Lutherse bescheidenheid? Snuiven om de laatste eer te bewijzen?

De zachte schrijfstijl is precies en ter zake, met goed lopende en geformuleerde zinnen, het verhaal leest verbazingwekkend goed. De vertaling van Sophie Kuiper is helder. Daar komt bij dat de couleur locale van Helsinki en Finland een hoop extra’s toevoegt aan het verhaal. De donkere passages staan in volstrekt contrast met het overgrote deel van het boek, waarin menigmaal sprake is van zomers uit de jeugd en een groot respect voor de natuur. Het is en blijft een echte Scandi thriller, waarbij duidelijk de persoonlijke gebeurtenissen in het leven van de rechercheurs een belangrijke rol spelen. Dit verrassende en fraaie debuut van 460 bladzijden zal zeker een breed lezerspubliek aanspreken.