Gevoelig en hartverwarmend

De zussen Van Gastel zijn bijzonder goed in in hun missie geslaagd. Wat een prachtige hartverwarmende psychologische roman. Vriendin Liv en broer Rafael vinden steun bij elkaar. Enerzijds bevestigt hun contact de niet te bevatten realiteit dat Roscoe er niet meer is. Anderzijds voelen ze zich dan minder verlaten. Samen halen ze met veel warmte herinneringen aan Roscoe op. Om de pijn verder te verzachten richten ze zich in dagboektaantekeningen tot Roscoe om de recent oude tijden te laten herleven: hoe ze met elkaar omgingen, wat ze voor elkaar betekenden, wat ze samen hebben meegemaakt. Alles bij elkaar leer je als lezer Roscoe kennen. Céla doet dat zo geweldig dat Roscoe als het ware holografisch tot leven wordt gewekt. Tegelijkertijd moeten Liv en Rafael door met hun leven dat ze geleidelijk aan weer oppakken. Deprimerend is deze roman geenszins. Zonder het zwaar te maken hebben de auteurs evenwel alle aandacht voor de innerlijke pijn, de vertwijfeling, de leegte die Liv en Rafaël moeten hanteren. Heel herkenbaar is bijvoorbeeld het magische denken van nabestaanden die zich (willen) verbeelden dat hun geliefde zich in een dier manifesteert. Het zijn kleine maar o zo rake aspecten die Céla beschrijft die het geheel geloofwaardig invoelbaar maken.

"Andere keren weet ik het al voor ik mijn ogen opendoe, nog voor het ontwaken. Dat je weg bent. Echt héél, héél ver weg. (...) op een manier die voor een mens niet te bevatten is."