Helaas niet mijn 'cup of tea'

Karen Swan is inmiddels al jaren een vaste naam in mijn boekenkast. Met titels als ‘Een Noorse winternacht’, ‘De Ierse erfenis’ ‘Het winterse avontuur’ en vooral het behoorlijk meeslepende ‘Het wilde eiland’ wist ze me al meerdere keren mee te nemen naar uiteenlopende, vaak indrukwekkende locaties.

Deze auteur heeft dan ook wat mij betreft het talent om de lezer als het ware bij de hand te nemen en volledig onder te dompelen in een andere wereld. Met die gedachte én vooral een dosis zin begon ik aan 'De Schotse ontdekking'. Maar eerlijk is eerlijk: dit boek was het toch niet helemaal voor mij.

Inhoud

‘De Schotse ontdekking’ draait om Alex Hyde, een succesvolle maar ook wat eigengereide businesscoach uit New York. Ze staat bekend als iemand die mensen aan de top helpt om nóg betere leiders te worden. Haar agenda zit normaal gesproken bomvol en ze is nauwelijks te strikken voor nieuwe opdrachten. Toch besluit ze haar comfortabele leven tijdelijk achter zich te laten als ze dat ene belletje krijgt. Ze reist af naar het Schotse eiland Islay om daar aan de slag te gaan met Lochlan Farquhar, de CEO van de bekendste whiskydistilleerderij van het eiland.

Lochlan staat niet bepaald bekend als een makkelijke man. Hij zou roekeloos en onberekenbaar zijn en eenmaal op locatie blijft daar niets van gelogen. Hij zit totaal niet te wachten op de bemoeienis van een Amerikaanse coach. Alex’ taak is echter helder: hem weer op het rechte pad krijgen en zorgen dat hij zijn rol als leider serieus neemt. Maar hoe pak je dat aan als degene die je moet helpen je liever ziet vertrekken dan arriveren?

'De Schotse ontdekking' - Karen Swan

Ik moet iets eerlijk toegeven: ondanks mijn eerdere, overwegend positieve ervaringen met Karen Swan begon ik toch met gemengde gevoelens aan ‘De Schotse ontdekking’. Sommige boeken van haar vond ik in het verleden namelijk oprecht leuk, maar er zaten ook echt wel titels tussen die mij een stuk minder wisten te overtuigen. Toch wilde ik dit verhaal een kans geven en probeerde ik er zo open mogelijk in te duiken. Helaas kan ik nu alleen maar zeggen dat die laatste categorie er een boek bij heeft gekregen. Dit verhaal wist me nauwelijks te grijpen en voelde vooral als een lange zit.

Dat ligt overigens niet aan de setting. Ook deze locatie is origineel gekozen en verfrissend: een whiskydistilleerderij op een Schots eiland kom je niet vaak tegen in romans. Althans, ik niet. Karen Swan besteedt in de uitwerking veel aandacht aan deze wereld en dat werkt op zich prima. Na afloop had ik daadwerkelijk het gevoel iets te hebben opgestoken over whisky en alles wat daarbij komt kijken. De sfeer is goed neergezet en Schotland komt regelmatig mooi tot leven.

Knelpunt met het verhaal

Maar waar zit dat het ‘probleem’? Het grootste knelpunt zit ’m wat mij betreft in de combinatie van de lengte van het boek en het gebrek aan echte voortgang. Met ruim 400 pagina’s verwacht je een verhaal waarin voldoende gebeurt en waarin een duidelijke lijn zit, maar dat blijft hier grotendeels uit. En dat komt ook deels door de opbouw: een deel van het boek bestaat uit terugblikken naar het verleden, een ander deel uit uitgebreide sfeerschetsen. Wat overblijft, is het 'daadwerkelijke' verhaal. En tja, dat laatste voelde misschien net wat te karig om echt overtuigend te zijn.

Mede daardoor miste ik regelmatig een reden om door te blijven lezen. Ik legde het boek dan ook vaak weg en deed er uiteindelijk meer dan een week over om het uit te lezen. En eerlijk, ik was stiekem uiteindelijk blij toen ik dit boek dicht kon slaan.

Fragmenten uit het verleden

Dat komt ook een deels door die oude fragmenten, die lange tijd nogal losstaand aanvoelden. Begrijp me niet verkeerd: richting het einde valt alles wel degelijk op zijn plek. Maar als je onderweg al met gefronste wenkbrauwen zit te lezen en je soms geen idee hebt vanuit wie je leest, helpt dat niet om met een echt tevreden gevoel naar de ontknoping toe te werken.

Hoofdpersonage Alex

En was dit het qua kritiek? Helaas niet. Ook hoofdpersoon Alex wist me niet echt te overtuigen of voor zich te winnen. Waar dat precies aan lag, vind ik lastig te benoemen. Misschien is het de combinatie dat ze aan de ene kant jong en soms bijna naïef wordt neergezet (en dit bijv. op haar eerste avond in Schotland duidelijk laat zien door zich te bezatten), terwijl ze tegelijkertijd hard, gesloten en meedogenloos overkomt.

Uiteraard krijgt ze uiteindelijk een beladen verleden mee dat haar emotioneel heeft gevormd. Maar raakte me dat nog? Nee. Voor mijn gevoel kwam die verdieping te laat om nog echt een band met haar op te bouwen óf zelfs van enige sympathie te spreken.

Conclusie

Alles bij elkaar voelde ‘De Schotse ontdekking’ voor mij als een gemiste kans. De ingrediënten voor een goede roman zijn aanwezig: een bijzondere setting, een sterk vrouwelijk hoofdpersonage en de belofte van romantiek en persoonlijke groei. In de uitwerking blijft het verhaal echter te zwak en te langdradig om mij echt te overtuigen. Jammer, maar helaas!

Al geef ik Karen Swan bij een volgend boek ongetwijfeld gewoon weer een kans. Wat zeg ik: 'De tropische zoektocht' en 'Vuurlicht' staan nog ongelezen in mijn boekenkast! ;)