Mijn verwachtingen waren iets te hoog

Een van de laatste boeken die ik in 2025 las, was het heerlijk sfeervolle ‘Ingesneeuwd’ van Suzanne Vermeer. Dat verhaal greep me vanaf pagina één en wist me meerdere keren te verrassen. Met die ervaring begon ik vol verwachtingen aan ‘Sneeuwstorm’. Helaas kon dit boek die belofte niet waarmaken.

Inhoud

‘Sneeuwstorm’ van Suzanne Vermeer draait om Rianne, die voor een fotografieopdracht afreist naar de Noordkaap. Haar missie is duidelijk: het Noorderlicht vastleggen en zoveel mogelijk typische beelden schieten van het ruige landschap. Ze hoeft dat gelukkig niet alleen te doen. Na enig aandringen stemt local Aron ermee in haar te vervoeren in zijn camper. Dat lijkt het begin van een spannend avontuur óf zelfs een liefdesverhaal, maar niets is minder waar.

Wanneer Rianne en Aron door een hevige sneeuwstorm de verlaten bossen doorkruisen, doen ze een gruwelijke ontdekking: ze vinden het lichaam van een man. Rianne wil meteen de lokale autoriteiten inschakelen, maar Aron houdt dat tegen. Eerst zichzelf in veiligheid brengen, vindt hij, want deze man valt toch niet meer te redden. Met tegenzin gaat Rianne akkoord, maar haar onderbuikgevoel laat haar niet los. Zeker niet wanneer Aron vervolgens spoorloos verdwijnt. Weet hij meer dan hij zegt? En hoever moet Rianne gaan om de waarheid boven tafel te krijgen?

'Sneeuwstorm' - Suzanne Vermeer

Na mijn geweldige ervaring met ‘Ingesneeuwd’ had ik gewoon echt zin om te beginnen aan ‘Sneeuwstorm’. Ik wilde weer de koude rillingen over mijn rug voelen gaan, de spanning als iets tastbaars vasthouden en meeleven met de karakters. Maar zal ik eerlijk zijn? Eigenlijk is alleen dat laatste punt gedeeltelijk gelukt.

Ik vind het lastig om mijn vinger echt op de zere plek te leggen. Misschien komt dat ook doordat het een combinatie van elementen is. Eén van de struikelblokken vond ik bijvoorbeeld het tempo: het duurde voor mijn gevoel echt veel te lang voordat er iets gebeurde. Je weet door de flaptekst wel dat er iets aan zit te komen, maar als je eerst nog door zo’n 30 procent van het boek heen moet om daar te komen, weet je eigenlijk al dat er iets niet goed gaat.

Roekeloos hoofdpersonage

Aan de schrijfstijl van Suzanne Vermeer lag het dan weer niet. Die was, zoals we van deze auteur gewend zijn, prettig en toegankelijk. Waar mijn slechts driesterren-recensie dan wel aan te danken is? De personages! Juist in boeken waarin doden vallen en er een mysterie hangt, wil je een hoofdpersonage hebben op wie je echt kunt bouwen. Die band met Rianne bleef echter uit. Ik vond haar af en toe zo roekeloos dat ik meerdere keren op het punt stond om tegen mijn boek te schreeuwen: ‘ga weg! laat het rusten!’ Maar zoals je je vast al kunt voorstellen, kwam die boodschap natuurlijk niet aan.

En dan was er nog de ontknoping. Je wil een thriller als deze uiteindelijk met een gerust gevoel sluiten, met de antwoorden die je nodig hebt. Ook daar heb ik wat twijfels bij. Ik moest namelijk echt mijn aandacht goed bij het boek houden en sommige delen meerdere keren lezen om überhaupt te snappen hoe het nu precies zat. En dat werkt natuurlijk ook niet in het voordeel van dit boek.

Conclusie

Ik had hier eigenlijk, net als bij ‘Ingesneeuwd’, een enorm positieve recensie willen neerpennen en je willen adviseren om dit boek liever vandaag dan morgen op te pakken. Maar helaas zou dat niet eerlijk zijn. ‘Sneeuwstorm’ heeft namelijk absoluut een veelbelovende setting en is prettig geschreven, maar weet de spanning onvoldoende vast te houden. Door het trage tempo, de afstandelijke personages en een ontknoping die meer verward dan verrast, bleef de echte betrokkenheid bij mij uit.

Jammer, want na het sterke ‘Ingesneeuwd’ lag de lat hoog. Misschien zelfs iets té hoog. Gelukkig ben ik door dit verhaal echter niet afgeknapt op deze auteur. Ik blijf haar boeken lezen, in de hoop weer een pareltje tegen te komen. Volgende stop? 'Spoorloos'!