Geen hoogvlieger

Beth O'Leary is al best wat jaren een vertrouwde naam in mijn boekenkast. Een paar jaar geleden genoot ik immers echt van 'Veel liefs', terwijl ik kort daarna net wat minder onder de indruk was van 'De roadtrip'. Toch begon ik met een grotendeels open blik aan 'De wake-upcall'. Zou dit boek mij echt weten te vermaken?

Inhoud

Als je Izzy uit 'De wake-upcall' zou vragen aan wie ze de grootste hekel heeft op deze aarde, is de kans groot dat ze zonder twijfel de naam van haar collega Lucas noemt. Afgelopen kerst heeft hij namelijk iets gedaan dat niet meer terug te draaien valt en haar behoorlijk heeft gekwetst. Sindsdien is de spanning tussen de twee om te snijden. Iedere keer dat ze samen achter de receptie van hotel Forest Manor staan, vliegen de sneren over en weer.

Toch zullen ze hun krachten moeten bundelen wanneer duidelijk wordt dat het niet goed gaat met het hotel. Als ze hun baan willen behouden, moeten ze met een plan komen. Hun oplossing: de trouwringen die in de loop der jaren in het hotel zijn achtergelaten terugbrengen naar de rechtmatige eigenaren. Wat begint als een praktische oplossing om geld te verdienen én een interessante zoektocht, zou echter zomaar iets anders kunnen opleveren… romantiek bijvoorbeeld.

'De wake-upcall' – Beth O'Leary

Er verschijnen tegenwoordig ontzettend veel tropes in het feelgoodgenre, maar er is er één waar je mij altijd voor wakker kunt maken: enemies-to-lovers. Ik vind het echt heerlijk als personages elkaar in het begin niet kunnen uitstaan én daar absoluut geen geheim van maken. Je krijgt dan dialogen waarbij je als lezer alleen maar stiekem kunt gniffelen, wetend dat er ergens nog een romantische bom gaat ontploffen. Op welke manier blijft dan natuurlijk nog wel even de vraag.

Tot op zekere hoogte is die dynamiek in 'De wake-upcall' van Beth O'Leary ook zeker aanwezig. Lucas en Izzy zijn immers allebei niet op hun mondje gevallen en delen regelmatig kleine en grote steken uit. Je merkt dat dit deels komt doordat ze zo verschillend zijn qua persoonlijkheid, maar al snel blijkt dat er meer speelt.

'Last Christmas, I gave you my heart'

Nu wil ik natuurlijk niet alles verklappen, maar je leert als lezer eigenlijk al vrij snel dat één situatie alles heeft veranderd. Izzy had afgelopen kerst de moed verzameld om haar hart op het spel te zetten en Lucas via een kerstkaart haar liefde te verklaren. Wat er daarna precies is gebeurd, blijft lange tijd onduidelijk. Eén ding is echter zeker: ze zijn geen stel en lijken elkaar het liefst te vermijden. Als lezer maakt dat je natuurlijk nieuwsgierig. Wat is er nu precies misgegaan?

Dat mysterie, gecombineerd met de fijne en toegankelijke schrijfstijl van Beth O’Leary, zorgde ervoor dat ik echt wel heb genoten van een groot deel van het verhaal. Wat zeg ik: ik heb het boek uiteindelijk met een prima drie sterren beoordeeld. Maar drie sterren zijn er geen vier… en al helemaal geen vijf.

Kritische noten

De reden dat ik ‘De wake-upcall’ van Beth O’Leary niet meer sterren heb gegeven, komt eigenlijk vooral door de impact van het verhaal. Ja, dit is een leuk en romantisch boek met interessante personages en een gezellige setting, maar het wist me nergens echt te verrassen of diep te raken. Sterker nog: op sommige momenten voelde het verhaal zelfs een beetje langdradig aan. Alsof er net wat meer diepgang had mogen zitten in de ontwikkeling van de personages en hun relatie.

Is dat de genadeslag voor mij en Beth O’Leary? Absoluut niet. Als een volgend verhaal mij weer aanspreekt, geef ik haar boeken met alle plezier nog een kans. Want één ding staat vast: het potentieel is er zeker. Dat heb ik sowieso gezien bij ‘Veel liefs’!

Conclusie

Ben je nog op zoek nog naar een fijne roman waarin enemies misschien wel iets meer worden dan dat? Dan zit je met ‘De wake-upcall’ van Beth O’Leary zeker niet verkeerd. Het verhaal leest lekker weg, bevat een fijne dosis romantiek en heeft met hotel Forest Manor een sfeervolle setting waarin genoeg gebeurt.

Tegelijkertijd moet je er misschien niet op rekenen dat dit boek je compleet van je sokken blaast. Het verhaal kabbelt af en toe wat voort en mist hier en daar net dat beetje extra diepgang. Toch blijft het een vermakelijke feelgood die prima is voor een ontspannen leesmoment op de bank of tijdens een zonnige middag in de tuin.