Te hoge verwachtingen

Het leven van de jonge Clara staat op zijn kop als de liefde van haar leven op mysterieuze wijze overlijdt. Terwijl ze haar hoofd breekt over de vraag óf het een ongeluk was of zelfmoord, beseft ze ook dat ze weer door moet met haar leven. Al gaat dat niet zonder slag of stoot. Daarom bedenkt ze op een avond het geniale idee om Ben sms’jes te sturen: over haar dag, de moeilijkheden die ze heeft en de dingen die ze hem nog graag zou vertellen. Het lijkt bevrijdend en ze raadt het zelfs zijn zus Dorothea aan. Wat ze alleen niet weet, is dat deze berichtjes aankomen bij Sven. Deze economiejournalist denkt in eerste instantie dat het een foutje is, maar hoe meer berichten er binnenkomen, hoe meer hij geïntrigeerd raakt door de afzender. Alleen dan is de vraag: hoe kom je erachter wie deze mysterieuze berichtjes stuurt zonder hem/haar op te schrikken met een berichtje terug? Hij start samen met zijn collega een onderzoek, en dat kan nog weleens tot verrassende dingen leiden…

Als er één boek nieuwsgierig makend was, was het wel ‘Een teken van jou’ van Sofie Cramer. Dit boek klonk op basis van de flaptekst al emotioneel, hartverscheurend, liefdevol en romantisch. En dat allemaal tegelijk. Nu is alleen de vraag: is dit boek een ware opvolger voor hartverscheurende exemplaren als ‘P.S. Ik hou van je’ van Cecelia Ahern en een titel als ‘In een ander leven’ van Josie Silver? Sorry, ik zal de pleister maar gauw van de wond trekken: helaas niet nee. Mijn verwachtingen bleken hoger dan de uitvoering in mijn ogen was.

Begrijp me niet verkeerd. ‘Een teken van jou’ heeft een originele en mooie verhaallijn (die vast scoort op het witte doek) en de schrijfstijl van Sofie Cramer stelt niet teleur. Het is lekker soepel geschreven en dus toegankelijk voor veel mensen. Daarnaast is dit boek ook goed opgebouwd in hoofdstukken, afwisselend geschreven vanuit Clara en Sven. Hierdoor kan ik begrijpen als je dit boek in mum van tijd alweer uit heb, ook omdat het boek uit slechts 240 pagina’s bestaat. Maar – en dat is dus gelijk het eerste puntje – dat was bij mij niet het geval. Dat had te maken met een bepaalde ontbrekende, oftewel de laag van emotie. Bij dit boek wil je dat de tranen over je wangen stromen en dat je vanaf pagina één meeleeft met de karakters. Helaas was de realiteit anders.

Het geheel voelde heel beschrijvend aan. Je krijgt wel over situaties te lezen – en soms ook uitgebreid waardoor je bepaalde plekken of momenten voor je ziet – maar als lezer voel je je alsnog op een afstand staan. Het voelt bijna alsof er een muur zit tussen jou en de karakters. En dat vond ik een gemiste kans. Ik wilde met de karakters meevoelen, meeleven met hun verdriet (helemaal met zo’n verlies) en samen met Clara voor een verrassing komen te staan als ze de waarheid achter de berichtjes ontdekt. Maar dat gebeurde allemaal niet. Tel daarbij op dat ik de ontknoping wel erg lang op zich vond laten wachten plus dat het nog eens veel te snel ging om realistisch te zijn, en ik moet toch concluderen dat ik niet helemaal van mijn sokken ben geblazen.

Conclusie
Als ik de flaptekst van ‘Een teken van jou’ van tevoren sterren had mogen geven, had ik direct vijf sterren gegeven. Ik voelde de emotie, de romantiek, de meeslependheid en het hartverscheurende. Dit boek had dus op voorhand alles mee, maar helaas bleek de binnenkant minder rooskleurig. Ja, de schrijfstijl van Sofie was heerlijk luchtig en met de verhaallijn is dus duidelijk niets mis. Maar het is de (te beschrijvende) uitwerking die te wensen overlaat. Ik voelde het namelijk niet, zowel het verdriet, de wanhoop als de nieuwsgierigheid van Sven. Het is haast alsof je als lezer voor een muur staat en het verhaal zich achter de muur afspeelt. En dat is zo jammer. Ook de ontknoping ging me net iets te snel, waardoor ik al met al dit boek echt niet meer dan drie sterren kon geven.