‘Is Cyriel onze Vlaamse Hendrik Groen?’

‘Is Cyriel onze Vlaamse Hendrik Groen?’ Bij het lezen van de synopsis was dit de eerste vraag die in mijn gedachten opkwam. Wel, nee, Cyriel legt net iets meer gewicht in de schaal.

Anders dan de dagboekstijl van Nederland’s favoriete opa Hendrik Groen, vertelt Cyriel Van Daele zijn verhaal in korte hoofdstukken met tijdsprongen naar zijn verleden. ‘Cyriel’ is een eerlijk geschreven verhaal over opgroeien zonder moeder, maar met een enorm (onterecht) schuldgevoel, over een moeilijke band met de vaderfiguur en uiteindelijk het waardig proberen (over-)leven op je oude dag. Een bijzonder gedocumenteerd levensverhaal van een mooi neergezet hoofdpersonage.

Door de korte hoofdstukken en het langzaam leren kennen van de familie Van Daele en hun merkwaardige familiegeschiedenis leest dit boek heel vlot weg. Cyriel beschikt over een gezonde portie humor en slaagt er in de tristesse van woonzorgcentrum Fortuna soms pijnlijk grappig weer te geven. Heel af en toe oogt het verhaal een tikkeltje 'slordig' daar de auteur net iets te veel wil: én een thema aankaarten, én een volledige geschiedenis meegeven, én de nodige humor in het verhaal steken, wat mij deed twijfelen over de 4 of 5 sterren, uiteindelijk vond ik dit persoonlijk niet heel erg storend.

‘Cyriel’ legt een schrijnende waarheid van afdanking, bepampering en het verlies van eigenwaarde bloot. Een gegeven waar ieder van ons even stil bij moet staan, hoe gaan we in onze maatschappij om met onze oudste generatie? Welk gevoel hebben jullie soms wanneer je voorbij een woonzorgcentrum komt?

Dit boek zal mij nog even bijblijven en ik hoop dat het een dialoog kan openen. Aangename kennismaking Eline Trenson, ik ben heel nieuwsgierig naar je andere boeken. Bedankt Standaard Uitgeverij voor dit recensie-exemplaar.