"En wanneer de voetstap van de dood nadert, Zal ik het meisje verbergen in een cipres."

Wauw. Gewoon wauw. Wat een ijzersterk debuut. 'Daar waar de rivierkreeften zingen' wist mij tot tranen toe te beroeren. Iets wat niet veel boeken met me kunnen doen. Dit boek stond meer dan terecht 25 weken op nummer één in de bestsellerlijst van The New York Times.

'Daar waar de rivierkreeften zingen' gaat over Kya Clark die in haar eentje moet zien te overleven in een moeras in North Carolina. Kya werd als kind in de steek gelaten door nagenoeg al haar familieleden. Ze raakt afgesloten van de bewoonde wereld maar weet zich van jongs af aan te redden. Kya leert op de harde manier wat eenzaamheid is, wat liefde is of kan zijn en wie er toch om haar geeft. Kya trekt zich het liefst terug in de natuur, haar vertrouwde habitat.

Tot op een dag een bekende jongeman het leven laat in het moeras. De inwoners van Barkley Cove kijken in de richting van het moerasmeisje. Hoe alles uiteindelijk uitdraait bleef tot het einde vrij verfrissend. Altijd mooi meegenomen wanneer het slot uiteindelijk toch nog wat weet te verrassen.

Daarnaast zette de auteur dit bijzondere verhaal ook heel goed neer. Ik kon me makkelijk inleven in de emoties, kon de natuur en het moeras haast ruiken, heel bijzonder. En bovendien niet makkelijk om in een review samen te vatten wat dit boek met me deed. Ranten over een boek dat me minder goed beviel gaat me blijkbaar beter af dan proberen samen te vatten waarom ik iets gewoon steengoed vond.

Wanneer iemand op zoek is naar een sterke roman beveel ik deze met veel plezier warm aan.

"Het leven eist zijn tol van het gezicht, maar ogen blijven een venster op wat is geweest, en daarin zag ze hem."

"En wanneer de voetstap van de dood nadert,
Zal ik het meisje verbergen in een cipres."