Normale mensen

Na ‘Intermezzo’ en ‘Prachtige wereld, waar ben je’ heb ik wel een boontje voor Sally Rooney. ‘Normale mensen’ en ‘Gesprekken met vrienden’ staan al jaren in mijn boekenkast te wachten dus werd het hoogtijd om deze 2 boeken ook dit jaar nog te lezen.

‘Normale mensen’ speelt zich af in een stadje in landelijk Ierland en gaat over Connell en Marianne … 2 normale jonge mensen. Al vinden ze op school dat Marianne nogal vreemd is, volledig op zichzelf, heel intelligent maar vooral nogal scherp uit de hoek kan komen. Connell leert echter de échte Marianne kennen en niet alles is wat het lijkt, zoals zo vaak blijkt.

Sally Rooney schrijft graag en vaak over relaties, de liefde, hechte vriendschappen en de hedendaagse wereld. Iets wat ik erg kan smaken. De achterflap vermeldde dat deze roman me mijn eigen liefdes zal laten herbeleven. En ja, ik moet toegeven dat dat het geval is. Ik leefde mee met Marianne en werd makkelijk terug gekatapulteerd naar mijn eigen jonge(re) schooljaren, de spanningen van een eerste ontluikende liefde en de periode wanneer iets volledig wederzijds is maar je nog niet meteen een koppel vormt, heerlijk. Verder in het verhaal komen ook de minder aangename aspecten van verliefdheid en relaties naar boven. Het verhaal blijft de hele 253 pagina’s wat verder kabbelen, er mocht een tikkeltje meer pit in zitten voor mij.

Ik kan erg makkelijk heimwee hebben naar de periode waarin alles simpeler leek. Waar de mens en relaties centraal staan. Onze maatschappij en de manier waarop we met elkaar omgaan blijft maar in razendsnel tempo veranderen (zeker niet altijd in de goede zin - integendeel), en dat vind ik oprecht jammer. Ik vind het steeds moeilijker om dicht tegen mezelf te blijven in deze huidige tijden. En ik vrees dat ik lang niet de enige ben.

‘Normale mensen’ is een roman voor iedereen die af en toe heimwee heeft naar een minder hectische en egoïstische wereld, waar mensen opnieuw op elkaar gericht zijn. Maar het is ook een roman die wat mij betreft een tikkeltje overroepen is. De vijf en vier sterren waarmee gestrooid werd op de achterflap vind ik zelf licht overdreven.

"De meeste mensen leven hun hele leven zonder zich ooit zo dicht bij iemand te voelen, dacht Marianne."

"Niets staat verder verder van hem af dan massamoord. Hij voelt zich al schuldig als hij aan de telefoon een woord verhaspelt. Toch snapt hij de logica wel: geestelijk onevenwichtige mensen zijn in zekere zin besmet en potentieel gevaarlijk. Als ze de vrouw achter de balie niet in een onbeheersbare gewelddadige opwelling aanvliegen, dan blazen ze misschien wel een virus in haar richting waardoor ze op een ongezonde manier over de mislukte relaties in haar verleden gaat tobben. Hij omcirkelt de 3 en gaat verder."