Simpele personages

Tussendoor lees ik graag boeken die mij makkelijk aan het lachen kunnen brengen. Enter: Herman Brusselmans en zijn geweldige satire. De Oppergod der Vlaamse letteren schreef al een 80-tal boeken waar ik er nog een heel pak van mag lezen (hoe schoon kan het leven zijn) en dit is alvast zijn laatste nieuwe werk.

Ik ga hier deze keer weinig woorden aan vuil maken, en laat graag onderstaande stukken tekst uit het boek voor zich spreken. Opgelet: een Brusselmans is niet voor tere zieltjes die op zoek zijn naar een diepgaand, ingewikkeld verhaal, maar eerder voor de liefhebber van de Vlaamse letteren die wat satire weten te smaken. Schep maar vol!

“Er hing een geur in de kamer die connecties had met stront. Dat verwonderde niemand: Anna scheet namelijk geregeld haar luier vol, en er was niet genoeg personeel in Oude Glorie, zodat de inwoners wel eens uren met die bescheten luier aan hun kont bleven zitten.”

“Toch hielden ze het met elkaar uit tot Roger geveld werd door de botkanker. Zelfs op z’n sterfbed was hij nerveus. ‘Hoe zou de hemel eruitzien?’ ‘Zal ik reïncarneren als fooraap?’ ‘Ik heb jeuk aan m’n balzak, o Heer, red mij!’”

“Voor Rosveld kon oom Carl de boom in, en hij liep naar het achterkamertje, waar hij met het Nespresso-machientje een kop koffie bereidde, en terwijl hij die wat later leegdronk mompelde hij: ‘God in den Hemel, breng redding of ik ga ten onder’.”

“Er liepen nogal wat jongeren over straat. Zouden ze iets te vieren hebben? De mislukking van hun toekomst? De geboorte van hun definitieve afkeer?”

“Wat vond hij Arletta mooi, ondanks haar duidelijk zichtbare vetzucht.”

“Als zelfs de koffie al niet meer deugt, waar moet het dan met alles heen?”