Verfijnd staaltje sarcasme, te lezen op eigen risico en het liefst zonder koffiepadkoffie

‘Mijn handen doen nog steeds pijn van het tillen van die loodzware espresso’s’, antwoordde ik en de wereld walgde.

Verfijnd staaltje sarcasme dit, wat een geweldige, vaak hilarische beschrijvingen van onze hedendaagse, soms absurde, (komaan geef toe) maatschappij. Dit boek zal voor sommigen onder ons pijnlijk herkenbaar zijn en wie weet de ogen openen: ja, koffiepadkoffie is vreselijk, sorry.

Ringo, bedankt om je angsten, luiheid en escapisme uit de doeken te doen, helaas pijnlijk herkenbaar voor ondergetekende en waarschijnlijk vele anderen. Fans van Dansaertvlamingen (terug te vinden op Instagram @danseartvlamingen en wekelijks in Nina – de weekendbijlage van Het Laatste Nieuws) zullen zeker aan hun trekken komen met dit persoonlijke relaas, Ringo steekt de draak met de hippe middenklasse en gaat daarbij nog een stapje verder.

Hoofdstuk 12 over visclub De Maanvis is geniaal, ik heb heel vaak luidop gelachen, ook later toen je overschakelde op reptielen en consoorten. Hoofdstuk 27 deed me dan weer af en toe terugdenken aan 'De helaasheid der dingen', het marginale sfeertje – sorry Ringo – maar wederom alweer heel goed gebracht.

Ontdek het boek gewoon zelf, verwacht geen typische roman, maar een sit-back-relax-lach-en-geniet-versie: ‘Mijn moeder had een hartaanval gehad en lag in het ziekenhuis ergens in het rurale Limburg. Als België een lavabo was, dan was Limburg de vaatdoek die er verfrommeld naast lag. De aanval gebeurde tijdens haar slaap en mijn moeder merkte er nagenoeg niets van. Zo werkte het blijkbaar bij haar. Mijn vader zakte tijdens zijn hartaanval op dramatische wijze ineen; neergaan tegen de grond, pure opera. Bij mijn moeder niets van dat. Ze was wakker geworden en had last van kortademigheid.’