“Allejezus, wat kan je kapot toch gaan aan het leven.”

‘Dorsten’ is opgedeeld in 9 hoofdstukken. 9 verschillende personages, met elk een uniek verhaal en eenzaamheid als gemene deler. En seks, dat ook. Gelukkig in gepaste mate en niet altijd te straight in your face. Het past simpelweg in het verhaal, het hoort erbij, het geeft de nodige diepgang. En gelukkig maar want ik houd niet zo van teveel expliciete seksscènes in boeken. Laat dat je dus alvast niet afschrikken.

Het verhaal van Olga kwam alvast binnen, eveneens als het daarop volgende, en volgende… en volgende. Het zet de lezer aan het denken en de hoofdstukken blijven nazinderen. Af en toe eindigen de verhalen ook met een bijzondere twist, een wending die je niet verwacht. Ik werd vaak op het verkeerde been gezet en de auteur wist mij dus af en toe te verrassen, heerlijk.

Voor mij hadden nagenoeg alle verhalen een donker randje en ook iets heel triest. Het hoofdstuk over Frankie kon mij dan weer echt heel erg doen lachen en is pijnlijk herkenbaar. Geen zorgen ik ben geen influencer maar ik herkende er wel een aantal mensen in. Pijnlijk belachelijk soms.

‘Dorsten’ gaat over eenzaamheid, zoals het voorkomt in de verschillende lagen van onze maatschappij: jong, oud, rijk, arm(er), gezond, ongeneeslijk ziek, er komen heel uiteenlopende personages aan bod en geen van hen ontkomt er aan. Maar ook gaat het over verlangen (naar verbinding), huidhonger.

Het is moeilijk om hier een verhaal te kiezen dat er uitspringt want ieder hoofdstuk is uniek, is goed geschreven en weet te raken. Stuk voor stuk gelaagde personages die nog even in je gedachten blijven nazinderen.

Kunnen we het tenslotte ook nog even over de omslag hebben? Ik dacht eerlijk waar dat ik naar een armplooi zat te kijken maar als je het boek dus volledig openvouwt, tja… Geniet.

“Verdriet kun je soms pas echt goed aanraken als er iemand is die het voor jou aanraakt. Als je door een warme hand op je rug de eenzaamheid van de huid eronder kunt voelen.”

“Allejezus, wat kan je kapot toch gaan aan het leven.”